Tweet tweet

Laatst twitterde ik "rustige nachtdienst, filmpje op de beamer". Ik was aan het werk op de IC en we hadden het inderdaad niet echt druk. Mijn voeten lagen heel relaxed op de ene stoel, mijn billen onderuitgezakt op de andere. Op het scherm was een spannende achtervolging aan de gang en door de speakers knalde luid ronkende motoren. Het geluid werd uiteraard zodanig aangepast dat de patienten er geen last van hadden (of dat hoop ik tenminste). We zaten allemaal op het puntje van onze stoel toen de badguy een koppie kleiner werd gemaakt.

Op dat zelfde moment werd de IC-assistent gebeld door een arts-assistent. Die was namelijk gebeld door zijn baas, die gebeld bleek te zijn door wederom een assistent, die op zijn beurt weer contact had gehad met de verpleging van de afdeling. Volg je het nog? Op de afdeling lag namelijk een patient die behoorlijk arbeidsintensief zou zijn. Ieder uur moest daar de hoeveelheid geproduceerde urine genoteerd worden. "Op zich wel te doen" zei die verpleegkundige tegen de assistent, "maar op de IC zitten ze een filmpje te kijken". En of die patient dus niet naar ons toe kon.

De IC-assistent hield de patient buiten de deur. Dit was geen IC indicatie, en ook al is het hier rustig, dat is geen reden om een patient als medium care op te nemen. Hij lachte een beetje toen hij ons het verhaal vertelde, maar IK daarintegen lachte niet. Want terwijl mijn collegas zich hardop afvroegen hoe die verpleegkundige kon weten van onze film (hadden we het geluid nog wat zachter moeten zetten?) wist ik in gedachten 1 en 1 wel bij elkaar op te tellen. De desbetreffende verpleegkundige volgt mij namelijk op twitter.

Een jaar over datum

Vorig jaar juni heb ik mijn IC diploma in ontvangst genomen. Wat een genot! Klaar met studeren, geen toetsen en geen verslagen meer. Het heeft me veel tijd gekost voordat ik weer een studieboek in handen nam. Gewoon werken, daar had ik echt even genoeg aan. Inmiddels dus bijna een jaar verder. Ik heb op de afdeling mijn draai gevonden als gediept IC-er. De delirante patient is mijn aandachtgebied geworden, en sinds kort ben ik ook gestrikt voor de "patientenfixatie".

Recent werd ik ook gevraagd om te gaan starten als begeleidster. Geen studentje die komt snuffelen voor een week, maar een heuse IC leerling. Mezelf drie jaar geleden! Trillend op haar benen, vol enthousiastme en vol vragen. Ik weet het nog zo goed, mijn eerste werkdag. Mijn eerste toets. Mijn eerste (on)voldoende. Nu is het toch echt tijd om de boeken er weer bij te pakken. Want ook al ligt de opleiding nog vers in mijn geheugen... hoe breng je het allemaal in (chrono)logische volgorde over aan een verse student.

En... het wordt weer tijd om te gaan bloggen. Hopelijk heb ik nog wat lezers?! Want ik heb er zin in, hopelijk kan ik de mensen nog een beetje motoveren om terug te komen. De studieupdates zijn van de baan. Leuke, vlotte, gezellige en minder gezellige situaties zullen weer de revue passeren. Ik ben een jaar over datum, maar hopelijk kan ik mijn houdbaarheid nog wat verlengen.

JAAAAAAA

Interne toets

Laatste theorie-toets alsnog gehaald!

Pffff spannend hoor, maar nu bijna klaar

Chin up and start over

Gisteren heb ik na lang wachten (bijna drie volle weken) dan eindelijk mijn toetsuitslag van de interne module ontvangen. Geen wonder dat het zo lang moest duren want blijkbaar hebben ze er nog wat streepwerk aan gehad. Onvoldoende dus. Helaas maar waar. Ik had er een ontzettend goed gevoel over, en dacht deze laatste theorietoets in de pocket te hebben. Ik voel me nu gestraft voor mijn vroegtijdige euforie en baal echt als een stekker. Logisch, weet ik..

Hier overheen stappen lukt me wel. Een keer falen is niet het einde van de wereld, niet het einde van mijn leven, en niet eens het einde van mijn carrière. Het is wel een dikke domper op de Jessica-Faalmeter. Een dikke 8,5 op een schaal van 10 Jessica's.




Nee het grootste probleem is opnieuw studeren, en nu goed. Want waar ik de vorige keer twee volle weken eenzame opsluiting heb genoten, voorafgaand aan een totale maand schriftelijk voorbereiden, heb ik dit keer een lousy 6 dagen. Zes dagen! Dan kan ik het na drie weken totale studieblokkering (in afwachting op mijn tot hiervoor in gedachte positieve uitslag) toch nooit beter kennen dan die eerste keer dat ik de toets ging maken!? Ik was er klaar voor... toen... nu niet.

Aan zeuren heb ik echter niks. Dat zit me niet in de aard (ik hoor mijn man al lachen). Voor morgen heb ik dus een afspraak om mijn faalkunsten te komen bewonderen. En nu met mijn samenvattingen, boeken, stencils en kladblaadjes de zon in... "chin up and start over" (thanks Maikel), "tsjakka" (thanks Claudia) "yes you can" (thanks mom!)

- Gepost vanuit mijn tuinstoel, met BlogPress op mijn iPhone. Hippe ik! -

Allerlaatste-theorietoets dag!

Om half zes gaat de wekker. Ik weet meteen waarom! TOETS! En sta binnen drie seconden naast mijn bed. Dat gaat ook wel eens anders.

Ik neem mijn aantekeningen mee naar de badkamer. Ik neem ze nog even door op het toilet. Wat ken ik nog niet goed genoeg? Als ik mijn tanden sta te poetsen drup ik op mijn papieren. Ik veeg het weg en dreun nog eens de stollingsreeks op... 12 stimuleert 11 stimuleert 9 en daarna 8, 10, 5. Die gaan ze vragen. Dat weet ik. Mijn collega cursisten hebben die vraag allemaal gehad.

Ik zet mijn computer aan, nadat ik overigens eerst alle boeken aan de kant heb gegooid. Mijn aantekeningen gaan de tas in en ik besluit dat het mooi is geweest. "Je kan t", "tsjakka", "toi toi toi"... Mijn vrienden en collega's houden digitaal hun duimen omhoog via twitter, facebook en sms.




Vandaag is niet zomaar een toetsdag maar geen-1-april-grap-het-is-de-ALLERlaatste-theorietoets dag! Zo dan. Dat is toch wel "wat" of "een ding". Zo wil ik het wel noemen ja. Die laatste loodjes wegen dan misschien wel zwaar, na al het gestudeer van de laatste weken ben ik er klaar mee... Of van de positieve kant bekeken: klaar voor! Kom maar op!

En dan, drie uur later stap ik weer buiten. Jeetje wat ging het best een beetje goed denk ik misschien toch wel (oftwel tsjakka!!, met een snufje "you never know, wacht nou toch af"). Geen vreemde vragen, wel een pittige vraagstelling. Veel stellingen waarvan 1, geen of beide goed konden zijn. En nu is het wachten. Drie weken maar liefst. Tijd die ik ga besteden aan de voorbereiding van mijn allerlaatste-praktijktoets dag!

- Gepost met BlogPress op mijn iPhone. Hippe ik! -

Wegstrepen

Ik heb vannacht mijn langdurige beademing afgerond met een dikke voldoende! Dat houdt in dat alleen de module interne nog overblijft. Aanstaande vrijdag heb ik mijn laatste theorietoets, en daarna is het wachten op een goede praktijk-patient! Momenteel dus nog even flink aan de studie. Mijn wallen hangen af en toe over mijn boeken, dus dat maakt het studeren soms lastig :) maarr alles voor het goede doel! We strepen gewoon iedere keer weer wat weg... einde komt nu echt in zicht.

Verlenging

Mijn eigenlijke einddatum komt in zicht. In de laatste week van maart zou ik diplomeren... inderdaad, ZOU ik diplomeren. Mijn einddatum is verplaatst naar 23 augustus, bijna een half jaar verder. Het gaat goed met de studie, dat is het niet. Ik heb alles gehaald binnen de tijd die daarvoor staat. Echter net op mijn laatste traject gaat het thuis een beetje mis. Zoveel mis dat ik hulp heb gevraagd en gekregen om weer wat rust te creeeren. Het is (of was) echt even nodig. Ik kwam niet tot studeren.

Inmiddels voel ik me stukken beter en probeer ik er weer voor te gaan. Zowel thuis, als op school. Werk ging gewoon door, zoals het hoort. Afleiding en gezelschap. Ik heb het er nog altijd naar mijn zin! Ik hoef alleen nog:
- praktijktoets langdurige beademing,
- theorietoets interne
- praktijktoets van de complexe interne patient

Thats it! Pittige stof, en met name de theorietoets kost me veel kruim. Maar de hoeveelheid is goed te behappen in de tijd die ik er extra voor heb gekregen. Dit moet me zeker gaan lukken! Wish me luck!

Quote it

"Ik hoor de laatste tijd niet meer zo goed zuster".
"Volgens mij komt dat omdat er vocht achter mijn hoornvlies zit"

Quote it

Om haar geheugen en orientatie te testen vroeg de dokter naar de naam van onze koningin. "Juliana" antwoorde mevrouw zonder twijfelen. Haar buurvrouw hoorde het aan en besloot te helpen "nee dat is niet goed mevrouw"! Ik gooide een blik haar kant uit en drukte mijn wijsvinger tegen mijn lippen. "Nou ja" riep de buurvrouw, "ik wil alleen maar helpen, die mevrouw weet niet dat ze wilhelmina heet"!