Terwijl de machine blaast, adem ik op hetzelfde ritme mee. De ventilatie-terminologie vliegt me om de (PEEPende) oren. De zwarte ballon hangt op de plaats waar normaal de patient zou liggen. Ik bedenk me dat er vast veel longpatienten aan de beademing liggen met dezelfde kleur longen als deze ballon.
Ik weet inmiddels ook hoe het voelt om (met de oefenkap op) "beademt" te worden. Ik heb dit met de non invasieve getest. Ondanks het feit dat de docent het gevoel uitlegt als "120 km per uur rijden, je hoofd uit het raam steken en je mond openen" vond ik de drukken erg meevallen. Eén van de voordelen van zo'n kap in plaats van een beademingsbuis is dat de patient nog zou kunnen praten. Maar geloof me, dat gaat niet makkelijk met tegenwind. Het is ook niet iets wat je zonder waarschuwing aan of uit zet. Dat is van stilstand naar 120 km per uur, in slechts een fractie van een seconde. Je patient weet niet wat hem of haar overkomt.
Alle beademings-benamingen zijn gepatenteerde termen. We spreken dus eigenlijk over BiPAP®, BiVENT® en DuoPAP®. Alle drie hetzelfde, maar allemaal van een andere fabrikant. Geen wonder dat het zo moeilijk is om te onthouden. En om het nog moeilijker te maken is IPPV (Intermittend Positive PRESSURE Ventilation) geen drukgestuurde beademing, maar volumegestuurd. Dus rollen we een keer met onze ogen om ze daarna weer op de zwarte ballon te vestigen. Die blaast rustig door, welke flow we hem ook geven.
.
1 reacties:
Het lijkt me wel beangstigend om zoiets op mijn gezicht te krijgen...Maar ja, in sommige gevallen is het wel nodig!
Een reactie plaatsen