About a Nurse

JAAAAAAA

2011-06-11T11:10:00.000+02:00

Interne toets

2011-05-05T11:56:00.000+02:00

Laatste theorie-toets alsnog gehaald!

Pffff spannend hoor, maar nu bijna klaar

Chin up and start over

2011-04-21T10:42:00.001+02:00

Gisteren heb ik na lang wachten (bijna drie volle weken) dan eindelijk mijn toetsuitslag van de interne module ontvangen. Geen wonder dat het zo lang moest duren want blijkbaar hebben ze er nog wat streepwerk aan gehad. Onvoldoende dus. Helaas maar waar. Ik had er een ontzettend goed gevoel over, en dacht deze laatste theorietoets in de pocket te hebben. Ik voel me nu gestraft voor mijn vroegtijdige euforie en baal echt als een stekker. Logisch, weet ik..

Hier overheen stappen lukt me wel. Een keer falen is niet het einde van de wereld, niet het einde van mijn leven, en niet eens het einde van mijn carrière. Het is wel een dikke domper op de Jessica-Faalmeter. Een dikke 8,5 op een schaal van 10 Jessica's.

Nee het grootste probleem is opnieuw studeren, en nu goed. Want waar ik de vorige keer twee volle weken eenzame opsluiting heb genoten, voorafgaand aan een totale maand schriftelijk voorbereiden, heb ik dit keer een lousy 6 dagen. Zes dagen! Dan kan ik het na drie weken totale studieblokkering (in afwachting op mijn tot hiervoor in gedachte positieve uitslag) toch nooit beter kennen dan die eerste keer dat ik de toets ging maken!? Ik was er klaar voor... toen... nu niet.

Aan zeuren heb ik echter niks. Dat zit me niet in de aard (ik hoor mijn man al lachen). Voor morgen heb ik dus een afspraak om mijn faalkunsten te komen bewonderen. En nu met mijn samenvattingen, boeken, stencils en kladblaadjes de zon in... "chin up and start over" (thanks Maikel), "tsjakka" (thanks Claudia) "yes you can" (thanks mom!)

- Gepost vanuit mijn tuinstoel, met BlogPress op mijn iPhone. Hippe ik! -

Allerlaatste-theorietoets dag!

2011-04-01T11:52:00.001+02:00

Om half zes gaat de wekker. Ik weet meteen waarom! TOETS! En sta binnen drie seconden naast mijn bed. Dat gaat ook wel eens anders.

Ik neem mijn aantekeningen mee naar de badkamer. Ik neem ze nog even door op het toilet. Wat ken ik nog niet goed genoeg? Als ik mijn tanden sta te poetsen drup ik op mijn papieren. Ik veeg het weg en dreun nog eens de stollingsreeks op... 12 stimuleert 11 stimuleert 9 en daarna 8, 10, 5. Die gaan ze vragen. Dat weet ik. Mijn collega cursisten hebben die vraag allemaal gehad.

Ik zet mijn computer aan, nadat ik overigens eerst alle boeken aan de kant heb gegooid. Mijn aantekeningen gaan de tas in en ik besluit dat het mooi is geweest. "Je kan t", "tsjakka", "toi toi toi"... Mijn vrienden en collega's houden digitaal hun duimen omhoog via twitter, facebook en sms.

Vandaag is niet zomaar een toetsdag maar geen-1-april-grap-het-is-de-ALLERlaatste-theorietoets dag! Zo dan. Dat is toch wel "wat" of "een ding". Zo wil ik het wel noemen ja. Die laatste loodjes wegen dan misschien wel zwaar, na al het gestudeer van de laatste weken ben ik er klaar mee... Of van de positieve kant bekeken: klaar voor! Kom maar op!

En dan, drie uur later stap ik weer buiten. Jeetje wat ging het best een beetje goed denk ik misschien toch wel (oftwel tsjakka!!, met een snufje "you never know, wacht nou toch af"). Geen vreemde vragen, wel een pittige vraagstelling. Veel stellingen waarvan 1, geen of beide goed konden zijn. En nu is het wachten. Drie weken maar liefst. Tijd die ik ga besteden aan de voorbereiding van mijn allerlaatste-praktijktoets dag!

- Gepost met BlogPress op mijn iPhone. Hippe ik! -

Wegstrepen

2011-03-28T17:06:00.000+02:00

Ik heb vannacht mijn langdurige beademing afgerond met een dikke voldoende! Dat houdt in dat alleen de module interne nog overblijft. Aanstaande vrijdag heb ik mijn laatste theorietoets, en daarna is het wachten op een goede praktijk-patient! Momenteel dus nog even flink aan de studie. Mijn wallen hangen af en toe over mijn boeken, dus dat maakt het studeren soms lastig :) maarr alles voor het goede doel! We strepen gewoon iedere keer weer wat weg... einde komt nu echt in zicht.

Verlenging

2011-02-22T14:18:00.001+01:00

Mijn eigenlijke einddatum komt in zicht. In de laatste week van maart zou ik diplomeren... inderdaad, ZOU ik diplomeren. Mijn einddatum is verplaatst naar 23 augustus, bijna een half jaar verder. Het gaat goed met de studie, dat is het niet. Ik heb alles gehaald binnen de tijd die daarvoor staat. Echter net op mijn laatste traject gaat het thuis een beetje mis. Zoveel mis dat ik hulp heb gevraagd en gekregen om weer wat rust te creeeren. Het is (of was) echt even nodig. Ik kwam niet tot studeren.

Inmiddels voel ik me stukken beter en probeer ik er weer voor te gaan. Zowel thuis, als op school. Werk ging gewoon door, zoals het hoort. Afleiding en gezelschap. Ik heb het er nog altijd naar mijn zin! Ik hoef alleen nog:
- praktijktoets langdurige beademing,
- theorietoets interne
- praktijktoets van de complexe interne patient

Thats it! Pittige stof, en met name de theorietoets kost me veel kruim. Maar de hoeveelheid is goed te behappen in de tijd die ik er extra voor heb gekregen. Dit moet me zeker gaan lukken! Wish me luck!

Quote it

2010-10-30T18:52:00.004+02:00

"Ik hoor de laatste tijd niet meer zo goed zuster".
"Volgens mij komt dat omdat er vocht achter mijn hoornvlies zit"

Quote it

2010-10-30T18:47:00.002+02:00

Om haar geheugen en orientatie te testen vroeg de dokter naar de naam van onze koningin. "Juliana" antwoorde mevrouw zonder twijfelen. Haar buurvrouw hoorde het aan en besloot te helpen "nee dat is niet goed mevrouw"! Ik gooide een blik haar kant uit en drukte mijn wijsvinger tegen mijn lippen. "Nou ja" riep de buurvrouw, "ik wil alleen maar helpen, die mevrouw weet niet dat ze wilhelmina heet"!

Electricity will do the trick

2010-10-22T18:17:00.007+02:00

Hij wil niet meer. Al jaren niet meer. Er liggen wilsverklaringen en euthanasieverzoeken ten gevolgen van zijn depressie. Door een serieuze maar mislukte zelfmoordpoging is hij in het verpleeghuis beland, halfzijdig verlamd door zuurstoftekort in de bovenkamer. Als hij zichzelf kon voortbewegen dan zou hij nog een poging doen. Dat heeft hij iedereen inmiddels wel duidelijk gemaakt.

En toen kreeg hij het aan zijn hart. Niet zo erg, zei meneer. Erg genoeg, zeiden de zusters van het verpleeghuis. En dus brachten ze hem naar ons.

"Hij is een beetje nors", draagt mijn collega 's morgens over, maar dat is ook niet zo vreemd. Ze vertelt ons zijn verhaal. En voor zover we dat kunnen leven we met hem mee. Meneer zelf heeft echter al dat leven van ons niet nodig. Hij heeft genoeg aan dat van zichzelf.

De cardioloog vindt het belangrijk dat meneer zich laat helpen aan zijn kransslagaders. Dat hij zijn hart moeten laten katheteriseren. Meneer snapt al die ophef niet om een paar vernauwde vaten. De arts legt hem uit dat een hartkatherisatie wel risico's met zich meebrengt. Dat wanneer er zich een "acute situatie" voordoet ze hem een electrische schok moeten toedienen. En vooral dat laatste lijkt meneer wel wat. Niet beseffende dat die schok zijn leven juist zal verlengen in plaats van beindigen.

En nu is hij weer terug. Naar het verpleeghuis welteverstaan. De zusters waren erg blij hem weer te zien. Hij was echter nog minder blij met hen dan voorheen. Zijn echtgenote sjokt met een tas vol zorgen achter hen aan. Ze houdt haar hart vast, en klampt zich vast aan dat van haar man... zolang het nog kan.

Mond open alstublieft

2010-10-18T16:21:00.005+02:00

Mijn patiënt gaf vanmorgen een heel nieuwe dimensie aan de kaakklem. Klem en klaar. Niet vooruit en niet achteruit. Ik was met mijn mayotube al voorbereid op het gevaar uiteraard,want deze voormalig neurologische zuster is ook niet van gisteren. Het begon al met het feit dat hij zijn mond niet wilde openen voor mijn zuigsonde. Ik wrong maar een beetje langs de tandenrij af, tussen de fietsenstalling door, om het overtollige spuug te verwijderen. Hij beraamde een moord met zijn ogen. Ik wist genoeg. Dit wordt niet makkelijk.
.

Ik besloot hem even met rust te laten. Hij doemelde weer in slaap (wat gaat dat soms toch heerlijk snel). Zijn kaaklijn ontspande en zijn mond zakte open. Op de tweede snurk stak ik de mayo tussen zijn tanden. TAK! en nog voor ik ver was gekomen sloot zijn gebit zich weer. Deze man kan niet beredeneren of stenen blijven drijven in water, maar met zijn reflexen is niks mis. Mijn mayo hing lafjes tussen zijn voortanden. En hoewel hij goed bleef hangen terwijl de patient zich nijdig op zijn linker zij draaide, met mijn zuigsonde zou ik niet ver komen.

Ik raapte de uitgespuugde mayo enigzins geiriteerd op van de vloer. Dit moest me toch potverdikkie gewoon lukken. En zowaar, na drie mislukte pogingen ging hij er plots zonder problemen in. Voorbeeldig opende hij zijn mond. Ik stak de mayotube op zijn plaats. Ik zoog wat slijm, bloed en deeltjes van doperwten (?) weg. Ik verzorgde zijn gebit en was net klaar toen zijn echtgenote binnen kwam. Ik trok de mayotube eruit... uh ik trok 'm eruit... helaas ik trok, maar er kwam niets meer uit.

Zijn vrouw vond het blijkbaar geen probleem. Die zoende hem vol op de mond... uh mayo, pakte zijn hand en vertelde dat ze hem had gemist. En terwijl ik (met het schaamrood op mijn kaken) een stoel voor haar pakte haalde de patiënt zelf de tube weg, zoende zijn vrouw nog eens maar dit keer goed. Hij had haar ook gemist, en de zusters hier vond hij maar niks.

Het is tijd...

2010-10-18T14:54:00.001+02:00

...voor een nieuwe update! De opleiding kost me wat energie, dus van schrijven komt het laatste jaar weinig terecht. Reflectieverslagen schrijf ik genoeg, mijn columns komen dus even op een tweede plaats. Nog even geduld...

Update opleiding

2010-09-22T14:39:00.001+02:00

Inmiddels zijn we heel wat maandjes verder en begint het eind van mijn opleiding echt in zicht te komen. Het is alleen nog niet helemaal zo ver, want er zijn nog een aantal belangrijke onderdelen die ik af moet ronden. In maart 2011 moeten alle papieren worden opgestuurd. Ik april hoop ik mijn diploma in ontvangst te mogen nemen. En de gehele maand mei heb ik alvast een korte sabbatical aangevraagd. Wegwezen en uitrusten.

Aanstaande vrijdag heb ik mijn Advanced Life Support (ALS) toets. Dit is een praktijktoets op school waarbij ik samen met twee andere klasgenoten kopje onder ga, maar hopelijk samen met hen de sterren van de hemel reanimeer. Je slaagt of zakt dus in groepsverband. Gelukkig was er een verplichte oefendag georganiseerd door school. Minder gelukkig was dat uitgerekend mijn twee groepsgenoten het af lieten weten. Laten we dus behalve te duimen voor mijn voldoende ook alvast wat kaarsjes aansteken voor onze "patient". Amen.

Volgende week begint dan weer mijn laatste stage op de CCU, twee maanden dit keer, zodat ik de laatste cardiologische onderdelen kan laten aftoetsen. Dat moet te doen zijn en ik maak me hierover dus geen zorgen.

Na die twee maanden ga ik verder met de instabiele (langdurig beademde, interne, multi orgaan falen) patient. Het zwaarste onderdeel wat betreft kennis en werkdruk op de afdeling. Maar ik heb voldoende tijd om dit af te kunnen ronden. Doordat ik de afgelopen weken keihard aan mijn kwaliteitsopdracht heb gewerkt, is deze al helemaal afgerond, en kan ik me dus volledig focussen op deze zieke patienten.

Kortom, nog even doorbijten...

Check it out

2010-04-21T12:12:00.003+02:00

Website voor MC/IC verpleegkundigen ( i.o.)

http://sites.google.com/site/intensivecareverpleegkunde/

Go With The Flow

2010-03-26T10:52:00.009+01:00

Terwijl de machine blaast, adem ik op hetzelfde ritme mee. De ventilatie-terminologie vliegt me om de (PEEPende) oren. De zwarte ballon hangt op de plaats waar normaal de patient zou liggen. Ik bedenk me dat er vast veel longpatienten aan de beademing liggen met dezelfde kleur longen als deze ballon.

Ik weet inmiddels ook hoe het voelt om (met de oefenkap op) "beademt" te worden. Ik heb dit met de non invasieve getest. Ondanks het feit dat de docent het gevoel uitlegt als "120 km per uur rijden, je hoofd uit het raam steken en je mond openen" vond ik de drukken erg meevallen. Eén van de voordelen van zo'n kap in plaats van een beademingsbuis is dat de patient nog zou kunnen praten. Maar geloof me, dat gaat niet makkelijk met tegenwind. Het is ook niet iets wat je zonder waarschuwing aan of uit zet. Dat is van stilstand naar 120 km per uur, in slechts een fractie van een seconde. Je patient weet niet wat hem of haar overkomt.

Alle beademings-benamingen zijn gepatenteerde termen. We spreken dus eigenlijk over BiPAP®, BiVENT® en DuoPAP®. Alle drie hetzelfde, maar allemaal van een andere fabrikant. Geen wonder dat het zo moeilijk is om te onthouden. En om het nog moeilijker te maken is IPPV (Intermittend Positive PRESSURE Ventilation) geen drukgestuurde beademing, maar volumegestuurd. Dus rollen we een keer met onze ogen om ze daarna weer op de zwarte ballon te vestigen. Die blaast rustig door, welke flow we hem ook geven.
.

Overlijdensbericht

2010-03-19T17:26:00.008+01:00

"Jullie mogen naar binnen" roept de docent. We pakken de reanimatiekar, openen de deur, en treffen onze BLS'ende collega student aan. Hij is met zijn knieen op bed is gesprongen om een goede hartmassage te kunnen geven. Met zijn telling is hij de dertig allang gepasseerd, maar ik verzoek hem nog even door te gaan met zijn goede werk. Nadat ik samen met ons derde groepslid het bed van de kant heb gereden en het bedschot heb verwijderd, installeer ik mezelf en mijn ambu aan het hoofdeind van Annie. .

"Ons An" ligt zogenaamd op een chirurgische afdeling, en is (niet echt, maar voor deze oefening toch wel) geopereerd aan een verzonnen AAA. En nu heeft Annie V.fib. die wij moeten veranderen naar een sinusritme. En dat ritme kunnen we niet terug fantaseren helaas, nee daar moet werk voor verricht worden. Kortom, we oefenen vandaag Advanced Life Support.

Ik ben benoemd tot ventilator en heb daarmee meteen de leiding. Dat blijkt echter niet mee te vallen wanneer de ene collega geen ritmegevoel heeft, en de ander door de spanning geen hartritmes meer kan herkennen. Ik vergeet de masseur hardop te laten tellen wanneer ik de circulator nogmaals vertel te stoppen met gieberen. Ze staat te draaien aan de adrenaline, vraagt mij hoe dit moet en spuit zo 10 cc de lucht in. In mijn rechter oor hoor ik "35, 36, 37" en ik sommeer te stoppen zodat ik kan beademen. Wanneer de circulator vergeet te defibrilleren help ik haar mondeling door het protocol heen. Ik wissel met de vermoeide masseur wat betekend dat hij moet gaan kappen, wat niet lukt.

Mijn leidinggevende capaciteiten zijn een fiasco. Deze situatie is zachtjes gezegd een complete chaos. Hoe kun je twee mensen sturen die niet weten wat links en rechts is? Hoe kun je na 1 les het protocol uitvoeren zonder deze erbij te houden? Er wordt zachtjes gelachen aangezien iedereen al weet dat Annie deze reddingspoging niet zal overleven. De docent besluit ons te laten stoppen. Reanimatie mislukt, patient overleden, verpleegkundigen gesloopt. Advies; veel oefenen, heeeeel veel oefenen... en van groep wisselen!

Update opleiding

2010-01-04T22:15:00.004+01:00

De nieuwjaarsborrel is weer achter de rug. We hebben de feestdagen weer overleefd. Het was druk, erg druk, en helaas waren we onderbezet qua personeel en overbezet qua patiënten. Veel regelen en schuiven van het ene bed naar de andere. Bij de ene patiënt de tube eruit, en bij de volgende erin. Het geeft niet, het hoort erbij.

Het intuberen heb ik volop kunnen oefenen en aftoetsen. Weliswaar hebben we het nog niet kunnen doorspreken ivm de drukte, maar de duim omhoog zie ik als geslaagd en goed gedaan. Het is dus officieel. De medium care zit erop. Ik ben inmiddels bezig met de stabiele beademing. Wat gaat het toch snel! Voor ik het weet is het 2011 en ben ik gediept ICer. Ik kan haast niet wachten...

2010 wordt voor mij een spannend, druk en hopelijk bevredigend jaar. Nog een jaartje leerdoelen, voortgangsgesprekken en evaluatieverslagen. Dat overleef ik wel.
.

Halverwege

2009-12-11T13:57:00.003+01:00

Gisteren heb ik een eindgesprek gehad van mijn medium-care traject. Eigenlijk is er nog lang geen eind in zicht (maart 2011) aangezien ik gewoon doorga met de intensive-care. Toch is het fijn om het eerste deel met een dikke voldoende achter me te laten. Dit zit erop. De toetsen zijn gehaald, de handtekeningen zijn gezet. En last but not least. Mijn salaris gaat weer een stapje omhoog.
.

Familiaire belasting

2009-11-26T16:35:00.004+01:00

.
Verpleegkundige: "Komen hartproblemen in uw familie voor"?
Patient: "Nee hoor zuster, want die dat hadden zijn allemaal al overleden".
.

Mevrouw, is mijn oma hier?

2009-11-18T19:26:00.006+01:00

.
Met betraande ogen keek ze over de balie heen. Ze kwam er maar net boven uit. Oma is bij ons opgenomen, en mama vertelde het haar in de auto hier naar toe. Ze was opgehaald na school en vond het toch wel heel erg spannend wat er met oma was gebeurd. Ja ze had wat moeten huilen maar mama had haar getroost door te zeggen dat het nu weer heel goed ging met oma. En nee dat kon ze nog niet geloven tot ze dat met eigen ogen had gezien. Dus kwam ze mee. Chocomelk lustte ze wel, maar pas toen oma zei dat het goed was. Goed met haarzelf en met de chocomelk. Ze was blij verrast met het rietje dat ze erbij kreeg. Met rode wangen en ogen naast oma in bed, haar beker stevig tussen haar handen. Na een dikke knuffel wilde ze wel weer met haar moeder naar huis. Oma was oke en morgen zou ze terugkomen, met tekening. Eentje voor oma... én eentje voor de zuster.
.

Een kleine verwarring

2009-11-17T17:42:00.010+01:00

.
Mijn patient vertelde me bij onze eerste kennismaking over de opname van haar echtgenoot op de psychiatrische afdeling. Ik vroeg haar waaraan ze merkte dat haar man een beetje in de war was geweest. Dat was zo klaar als een klontje aldus mevrouw. Toen ze samen in bed stapte wees hij haar op een niet aanwezige videocamera in hun slaapkamer. Hij had het wel door dat ze stiekem meekeken terwijl ze sex hadden. En toen heb ik meteen de huisarts gebeld zuster, want we hebben al in geen jaren meer gevreeen!
.

Bejaarden seks
Toon is vijf en negentig
Marietje even oud
ze hebben een relatie
waren nooit getrouwd

Ze wonen in ‘t bejaardenhuis
ze zijn altijd bij elkaar
samen kijken ze teevee
dat doen ze al twaalf jaar

Hun relatie is beperkt seksueel
want tijdens het kijken naar teevee
houdt haar rechterhand zijn piemel vast
hij denkt wel eens, mens speel er toch eens mee

Op zekere dag komt Toon niet meer
Marietje denkt, is hij soms ziek
hij klaagde de laatste tijd nogal
over zijn reumatiek

Drie dagen later ziet ze hem
met zijn rolstoel op de gang
vrolijk lachend en gezond
heb je een ander, vraagt ze bang

Dat heb je goed geraden
zegt Toon met een vrolijke blik
Marietje schrikt en vraagt hem
is ze soms mooier en jonger dan ik

Nee hoor zegt Toon, ze is bijna honderd
daarvoor zet ik jou niet aan de kant
maar ze heeft wel iets wat jij niet hebt
ze rilt met haar rechterhand

2004, Peter van Tiel

2009-11-13T14:52:00.022+01:00

Drie weken geleden....

Met een grote koffer en een laptop stonden ze plots op de afdeling. Uiteraard niet onverwacht maar toch zeker niet door iedereen gewenst. "Niet vaccineren betekend weigering, en dat dienen we te registreren" zegt de strenge man in lange witte jas. Ik weigerde vervolgens de griepspuit en kreeg een preek. Er ontstond zowaar een discussie waarin niet IK, maar mijn collega zich besloot te mengen. 's Morgens om kwart over zeven heb ik geen zin in geprik en gekift, dus ging ik aan het werk.
.
Mijn baas zei 'smiddags dat iedereen die de vaccinatie weigert dan maar zelf een vervanger moet regelen bij ziekte. Het bleek namelijk dat ze niet veel spuiten aan ons hadden kunnen slijten. Bij navraag was hij echter wel zo eerlijk om te vermelden dat hij hem zelf ook niet had genomen. Van een aantal collega's die werd gevaccineerd was een deel niet op de hoogte dat het om de gewone griepspuit ging. Dit gold ook voor een deel van de weigeraars. Een enkeling gaf aan te weigeren, maar niet geregistreerd te willen worden. Dit werd goed gevonden.

Maarrrrr..... Gisterenmorgen was het dan zover. Part ONE van de H1N1 vaccinatie is van start gegaan. De vaccinatieverpleegkundigen waren vriendelijk maar weigering werd nog altijd geregistreerd. Er ontstond geen discussie, geen scheve gezichten en geen preek. Beide vaccinatieverpleegkundigen lieten bovendien weten zelf de prik te hebben geweigerd.

De één is bang om ziek te worden door de mexicaanse griep, of erger nog: je patienten te besmetten. De ander is bang voor de bijwerkingen van de vaccinatie, of erger nog voor "Mister Prik Himself". Verplegend nederland is verdeeld in twee kampen. Iedereen heeft zijn redenen om wel of niet de vaccinatie te accepteren. Wat zeg ik? Niet alleen verplegend Nederland... ook de patienten maken zich zorgen. De snotterende verpleegkundige aan mijn bed, is die wel gevaccineerd? Zijn wij weigeraars een gevaar voor onszelf en onze patienten? Tijd zal het leren!

Afbeelding: bron NURSING

Dance To The Rhythm Of Your Heartbeat...

2009-11-09T21:35:00.004+01:00

Zo leer ik het misschien nog eens

2009-11-09T18:58:00.021+01:00

"Heejjjj ik denk dat ik het voel gebeuren", zegt hij met dubbele tong. De arts geeft aan dat hij aan het gevoel toe mag geven. "Blijf maar rustig liggen meneer" hoor ik haar geruststellend zeggen terwijl ik de gordijnen sluit. Ze drukt de man terug in het matras, maar de patient heeft andere ideeen. "Twee bier graag" en de anders zo adequate patient steekt drie vingers omhoog om zijn bestelling aan mij te verduidelijken.

In mirador had ik al gelezen dat dhr bij de vorige cardioversie een onrustige procedure had doorgemaakt. Het was bij schelden gebleven, maar mijn collega adviseerde me dringend om na het defibrilleren te bukken. Het zou niet de eerste keer zijn dat een verpleegkundige een vuistslag krijgt doordat de patient wakker schrikt van de schok. Fijn om te horen. Ik neem haar advies ter harte. Nu alleen nog even de patient in slaap zien te krijgen dus spuit de arts nogmaals wat dormicum.

"Mag het iets sneller want mijn vrouw komt me zo ophalen". Met dubbele tong en inmiddels de ogen dicht verteld hij ons wat hij vind van de service hier op de CCU en de snelheid waarmee dat gebeurd. Ik sta erbij en kijk erna. De arts kijkt nog eens op de klok, mijn collega op de monitor, de coassistent in de papieren, en ik in de inmiddels weer wijdopengesperde ogen van mijn patient. Nog maar wat dormicum zegt de arts.

Hij hikt en snurkt. Zijn ogen zakken weg, hij krijgt ze niet meer open hoe goed hij zijn best ook doet. Zijn mond blijft tussen het snurken door brabbelen over de vakantie, de felle zon en hij doet bij mij nogmaals zijn bestelling. Ditmaal steeds iets zachter tot hij eindelijk stil is. We wachten nog even en dan besluiten we te starten. Hij slaapt.

Ik ontbloot zijn borst en pak de paddels erbij. Ik vind het toch wel spannend, mijn allereerste cardioversie. Voor de eerste keer een echte patient klappen in plaats van "ons Annie". Ondertussen haal ik wat electrodes los om de pads te kunnen plaatsen, ik moet even nadenken welke ik het beste kan verwijderen. Ik hoor mijn collega en de arts lachen. Doe ik het niet goed? Ik kijk naar links en zie mijn collega gniffelen, ik kijk naar rechts en kijk mijn klaarwakkere patient recht in de ogen.

Hij krijgt nog wat dormicum
verteld over zijn weekend
wij wachten geduldig

En dan is het zover... tenminste dat denken we, zeker weten doen we het niet meer. Ik trek nog wat electrodes weg, zijn ogen blijven dicht. Ik plaats de paddles en nog altijd geen reactie. Zou hij nu dan echt slapen? Ik laad mijn paddles op. Iedereen los? En ik klap! De patient schiet verschrikt omhoog. Kijkt me recht in de ogen en overduidelijk geiriteerd aan.. en terwijl ik een seconde twijfel of ik zal bukken vraagt hij me om nogmaals maar dit keer dwingend om een lekker koud een biertje want die zou hij wel hebben verdiend dacht ik ook niet?

Pijnlijke onmacht

2009-10-03T15:44:00.005+02:00

Ik kan haar niet helpen, al zou ik niets liever willen. Ik heb de assistent vannacht al vier keer gebeld om adequate pijnmedicatie af te spreken, maar niets lijkt te helpen. Ik voel me machteloos en gefrustreerd, net als mijn patient. Anderhalve week geleden is er een stuk darm verwijderd in verband met colonkanker. Alsof het slechte nieuws van de uitzaaiingen nog niet genoeg was krijgt de jongedame (35 jaar) er ook nog eens een forse naadlekkage bovenop. Haar buik bleek fors gecontamineerd en er is een eindstandig stoma aangelegd. In verband met de grote kans op een sepsis ligt ze bij ons.

Haar buik is geprikkeld. Ze kan niet meer liggen. Ze wil eruit, op de rand van het bed. Ze wil zelfs op haar buik liggen, als het maar niet op haar rug is, want die doet vreselijk veel pijn. Haar maagsonde maakt haar aan het braken en haar pijnlijke infuus doet haar huilen. Tranen van frustratie. Dikke tranen van onbegrip. Waarom haal ik niet al die slangen eruit? Waarom zet ik haar niet gewoon even op de stoel? Waarom bel ik de arts niet voor tantum? Want Tantum kan haar pijn weg nemen zegt ze. Ik masseer haar schouderbladen en maak hotpacks klaar. Ik dep haar voorhoofd en ondersteun haar ademhaling.

Tijdens haar paniek aanvallen begint ze te braken, hyperventileren, smeken en te bidden. Mijn monitor slaat groot alarm en ik begin weer van vooraf aan met mijn washandjes, spuugbakjes, pijnmedicatie, warmtepakkingen en een flinke dosis geduld. Er mag weer een nieuwe pijnpomp worden gestart. Om 5.00 slaken we beide een zucht van verlichting. De ontspanning keer terug, de pijn lijkt onder controle. Mijn patient huilt nu tranen van geluk. Terwijl ze me nog probeert te vertellen hoe dankbaar ze is valt ze zachtjes in slaap.

Vakantie

2009-08-12T10:07:00.007+02:00

Morgen gaan de beentjes omhoog en pop ik de champagnefles open. Morgen ruil ik mijn schoenen in voor slippers en worden de handjes lekker ingezalft. Morgen zet ik mijn klinische blik af en mijn zonnebril op. Morgen gaat mijn boekentas de kast in, net als mijn uniform. Drie weken lang genieten van cocktails, in plaats van thee uit witte kannen. Drie hele weken niet in de buurt van het ziekenhuis hoeven zijn. Wat een genot!
.
.

Verpleegafdeling vs Medium-Care

2009-08-11T19:29:00.008+02:00

Eind december zit mijn medium care traject er al weer op. Het is me tot zover reuze meegevallen. De toetsen zijn prima te doen, en de stof is goed te behappen. Het kost wat tijd en energie om jezelf weer in een leerlingenrol te zetten, maar als het je goed af gaat krijg je er ook veel positiefs voor terug. In januari start ik daarom eindelijk met de beademingen en dialyse, oftewel het echte IC werk.

De medium care is voor mensen die een tijdje op een gewone verpleegafdeling hebben gewerkt naar mijn inzien geen moeilijke overstap. Met je geoefende klinische blik op zak kom je een heel eind. Het is handig dat je de populairste verpleegtechnische handelingen onder de knie hebt, en niet vies bent van (gelukte of iets minder geslaagde) chirurgische kunstwerkjes.

Waar de artsen je op een verpleegafdeling regelmatig voor voetveeg aanzien (en je soms zelfs op die manier aanspreken) is het me opgevallen dat intensivisten de kennis en kunde van verpleegkundigen kunnen waarderen en deze regelmatig gebruiken. Gelijkwaardigheid staat op de ic hoog in het vaandel. Appelflappen voor de verpleegkundigen als de arts een pneu prikt bij zijn patient, en appelflappen voor de artsen als de verpleegkundige de patient per abuis detubeerd. Tsja die dingen gebeuren, dus zo houd je elkaar (en je portemonnee) een beetje scherp.

De afkortingen vliegen je om de oren (enpéépéévée, biepappen, siepeppen en séévéévééháá) maar het begint langzaam aan te dagen. Ik hoef niet steeds meer mijn wenkbrauwen op te hijsen bij het aanhoren van de overdracht. Ik weet van de metabole acidoses en de inotropica's. Ik begin te ver-icen. Nou ja... eerlijk is eerlijk: te ver-medium-caren. Want het is leuk om te kunnen zeggen dat je op de IC werkt. Maar f*** wat heb ik nog een lange weg te gaan totdat het werkelijk zover is!
.

YES!

2009-07-18T20:20:00.001+02:00

Medicatietoets is ook binnen! Nu alleen de ritmetoets nog. Deze is als het goed is in december, dus ik heb nog tijd genoeg om te studeren!

Vrouwen in 't wit

2009-06-28T12:12:00.002+02:00

YES!

2009-06-25T06:25:00.003+02:00

Ik heb mijn zuurbase toets gehaald!
Daar ben ik voorlopig vanaf!
.

Ondertrouw

2009-06-13T14:06:00.004+02:00

Daar zaten we dan, in het gemeentehuis. Het had heel wat voeten in aarde gehad om hier te kunnen zijn. Voordat ik Edo zover had gekregen om met me mee te gaan was ik al twee jaar verder. Vijftig aanzoeken van mijn kant (ja ik ben een ongeduldige vrouw) en één oprecht voorstel van de zijne werd uiteindelijk samengevat in een definitieve beslissing. “Wil je het?” en ik wist meteen wat hij onder "het" verstond. Ja natuurlijk ik wilde “het” (al wel vijftig keer), en daar stonden we dan, dolgelukkig op een vliegveld in Amerika. Ik blij, hij ook, maar eigenlijk was het ook best spannend. “We houden het klein” zeiden we een tijdje later aan de telefoon en maakte een afspraak voor de huwelijkse aangifte op 29 april.

Het duurde een eeuwigheid voor we de geboorteakte van Edo in ons bezit hadden. Rotterdam (waar hij is geboren) stuurde ons naar zeeland (waar hij altijd heeft gewoond) en zeeland verwees ons weer vriendelijk doch dringend terug te gaan naar Rotterdam. "GEBOORTE akte meneer, het woord zegt het al"... ja wij snappen het wel... maar gemeente Rotterdam niet zo. Uiteindelijk was het gemeente Tilburg die na een jaar met de papieren kwam. Snap jij het nog?

Geen muziek, geen ringen uitwisselen en geen trouwboekje. De ambtenaar tegenover ons keek enigszins verbaasd en zei vervolgens zo oprecht mogelijk dat iedereen het op zijn eigen manier moet doen. De trouwboekjes en bijbehorende prijslijst werden ondertussen voorzichtig aan de kant gelegd. “Je trouwt tenslotte voor jezelf en niet voor de rest”. Dat had ze goed begrepen dus. “Ik heb hier acht parkeerkaarten voor de gasten” zei de dame uiterst vriendelijk, en toen moest ik toch wel even lachen. Er komen tenslotte slechts zes gasten, maar evengoed bedankt, dan hoeven wijzelf niet op de fiets.

Of we al wisten wie we wilde vragen om ons huwelijk te voltrekken? We gaven aan dat het ons niet uitmaakte en dat degene die er zin in had het gewoon mocht doen. “Dat is geen kwestie van willen in dat geval, maar van moeten”. Geen idee wat ze hiermee wilde zeggen, was ze nou gepiekeerd dat we haar naam niet noemde? De persoon die zou worden aangewezen voor de klus zou ons een week of twee voor het huwelijk bellen. "Bellen?" “ja, voor de speech”... “Speech??” Korte speech zal dat worden dachten we nog, aangezien het volledige huwelijk niet langer dan tien minuten duurt.

De ambtenaar rondde het gesprek vriendelijk af met de vraag wat we allemaal nog voor plannen hadden vandaag. Wij hadden beide een belangrijke afspraak… met het werk. En of we dan misschien voordat we de deur uit gingen nog wel even af wilde rekenen… Uhm nee want wij trouwen gratis… Aan haar gezicht te zien ging het snappertje op dat moment pas stilletjes zijn werk doen. Ze belde naar haar baas met de vraag of dit klopte. Volgens haar moest er namelijk op dit tijdstip gewoon worden betaald. Helaas voor haar, geluk voor ons. Ze besloot de parkeerkaarten waar we geen recht meer op hadden niet aan ons terug te vragen en feliciteerde ons alsnog oprecht met ons voorgenomen huwelijk.

Kortom die vrouw heeft het gehele gesprek het idee gehad tegenover twee mensen te zitten die 450 euro wilde betalen voor een huwelijk op dinsdagochtend, zonder muziek, zonder ringen, zonder trouwboekje, zonder speech en met slechts zes gasten in twee auto's en maarliefst acht parkeerkaarten. Dat zouden erg dure parkeerkaarten zijn geweest in dat geval...
.

Ode aan het kunstgebit

2009-06-11T15:02:00.012+02:00

“Heeft u een kunstgebit mevrouw”? “Jaa”. “Zal ik hem even poetsen”? “Jaa” Dan zet ik hem meteen voor u in de Steradent. “Jaa”. “Haalt u ze er zelf maar even uit”. “Jaa”.

Maar mevrouw bleef rustig liggen. Ze keek me vriendelijk lachend aan en draaide vervolgens rustig op haar zij. Ze was duidelijk niet van plan om haar tanden aan te geven dus ik besloot haar te helpen. “Au godveerr JU, doe uw mond maar weer even open”. “Njaah” sprak mevrouw met volle mond.

Ik trok en keek, en trok en keek nog eens. Geen beweging. “Gebruikt u kukident”? “Jaa” antwoordde mevrouw weer. Ik ben wel goed maar niet gek. Deze mevrouw snapt er gewoon niets van dacht ik nog. “Gebruikt u déze altijd om te poetsen”? en ik hield een haarborstel omhoog. “Nee”. Daar had ze me tuk.

“Heeft u eigenlijk wel een kunstgebit mevrouw”? Ik tik even tegen mijn eigen tanden om mijn vraag te verduidelijken. “Nee” zegt mevrouw vol verbazing, draait vervolgens geïrriteerd weer op haar zij en sluit haar ogen.

Nu had mevrouw wel een stel opmerkelijk mooie tanden. Negen kronen en een brug hoorde ik later van haar dochter. Beter dan een kunstgebit had de tandarts gezegd en dat was ik in dit geval helemaal met hem eens. Echter drie weken later lag mevrouw aan de sondevoeding. Ze had al twee weken niets meer gegeten. Haar mond was droger dan de (onbedoelde) humor die eruit kwam. Bovendien kon ze niet lachen, dat deed haar pijn want dan scheurde haar lippen steeds. Dus lachte ze maar niet en maakte ik ook maar geen grapjes. Vloeken ging nog wel. Als ik haar lippen goed had ingevet en wilde beginnen met poetsen, kon ze me zonder pijn uitmaken voor sadist. Hierbij maakte ze overigens rijkelijk gebruik van handgebaren, voor het geval het mij nog niet duidelijk genoeg was hoeveel pijn ik haar deed. Een kleine week, een heel flesje nystatine, een halve tube vaseline en heel veel geduld later was haar mond genezen. Het slikken ging weer beter en mevrouw durfde weer rustigaan te beginnen met eten, en lachen.

Ik las deze week het slechte nieuws. De populatie mensen met een kunstgebit is aan het vergrijzen. Steeds minder Nederlanders kiezen ervoor. Het percentage mensen met een volledig kunstgebit is tussen 1981 en 2004 meer dan gehalveerd meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek. De mensen die nog kiezen voor een kunstgebit zijn 1) hoogbejaard 2) boer 3) ziekenfondsverzekerd of 4) laag opgeleid, kwam uit het onderzoek. Kronen zijn mooier, zegt mijn tandarts. Liever kronen, zeggen ook mijn ouders. Na ontelbaar veel vieze monden met pijn en moeite te hebben verzorgd weet ik zelf echter wel beter. Wanneer mijn tanden hun beste tijd hebben gehad dan neem ik persoonlijk liever een gebitje. Dat is makkelijker voor de zusters en zal mij een hoop ellende en gevloek besparen.

Jessica
.

Medicatie en communicatie

2009-06-06T15:46:00.012+02:00

Tijdens mijn opleiding tot verpleegkundige heb ik het belang van medicatieveiligheid goed uitgelegd gekregen. Zowel op school als tijdens mijn stages. Weten wat je geeft en welke bijwerkingen je kunt verwachten. Mijn docenten vonden het tevens belangrijk dat ik wist wat een normale dosering is. Jaren terug vond ik dat grote onzin, “ het voorschrijven van medicatie is immers artsenwerk en valt niet onder mijn verantwoordelijkheid” riep ik dan. Hier ben ik echter snel op terug gekomen. Artsen schrijven nu eenmaal niet zo duidelijk, of geven gewoon een verkeerde opdracht. Het is meer dan eens voorgekomen dat er een nulletje teveel werd geschreven. Of dat ik 7xdaags dacht te lezen in plaats van 1xdaags. Ook met het digitaal invoeren van medicijnen heb ik veel fouten zien gebeuren, zoals het vergeten om de standaard optie “oraal” te veranderen in “intraveneus” of andersom. Dat de dosering dan niet altijd meer veilig is wordt voor het gemak maar even vergeten.

Daarnaast zijn patiënten tot mijn verbazing nog altijd weinig geïnteresseerd in welke medicijnen de arts heeft voorschreven. Het komt niet vaak voor dat een patiënt aan mij vraagt waar dat nieuwe roze tabletje voor is. Het gebeurd wel eens, maar 1 keer per week vind ik echt een te verwaarlozen getal als je jezelf indenkt hoe vaak medicatie wordt veranderd. In het begin vertelde ik daarom bij ieder tabletje waar het voor diende. Tegenwoordig doe ik dat alleen nog als de medicatie is veranderd of wanneer patiënten er naar vragen. Ik benoem ook geen bijwerkingen meer omdat ik heb gemerkt dat dit er juist voor zorgt dat mensen bijwerkingen krijgen. “Hier kunt u hoofdpijn van krijgen” had ik dan net zo goed kunnen veranderen in “let maar op mijn woorden, hier krijgt u hoofdpijn van”.

Tijdens mijn eerste ziekenhuis stage vonden mijn begeleiders dat ik op een goede manier met medicatie veiligheid omging. Ik legde goed uit naar patiënten waar een medicijn voor diende. Maar ik herinner mezelf een situatie waarin het knap lastig bleek. Toen een Marokkaanse patiënt aan mij vroeg "waarvoor hij krijg dit” (hij hield gelukkig een medicijncupje met lactulose omhoog om zijn vraag te verduidelijken) legde ik rustig uit dat dit voor de ontlasting was. Toen ik even later zat te rapporteren riepen mijn collega’s me naar de balie, want daar stond mijn patiënt. Hij was blij dat het was gelukt, met de ontlasting dus. Hij vond het alleen wel moeilijk... en gaf mij vervolgens trots het cupje terug... tot aan de rand gevuld en netjes afgestreken.

Jessica
.

Toets

2009-06-05T16:07:00.005+02:00

Het begin is gemaakt. De eerste toets is klaar. Hopelijk heb ik een voldoende, anders kan ik nog een keer voor dezelfde toets gaan zitten. Maaaarrr ik heb er opzich wel een goed gevoel over. Het is altijd moeilijk omdat je niet weet hoe ze nakijken, maar ik heb mijn best gedaan en hopelijk werpt dat straks z'n vruchten af. Ben benieuwd wanneer ik de uitslag binnenkrijg. Spannend!

Ik heb mezelf meteen ingeschreven voor de medicatietoets.

Van 6 t/m 31 juli loop ik stage op de CCU.

.

Meneer van Dalen wacht op antwoord

2009-06-04T08:31:00.007+02:00

Meneer van Dalen, 79 jaar, heeft vandaag een re-CABG gehad. Ongeveer 12 uur geleden is hij geextubeerd en krijgt momenteel nog 5 ltr O2 via een neusbrilletje. Hij maakt een gespannen indruk, heeft een sinustachycardie en is hypertensief. Je een bloedgas bij hem afgenomen via zijn arteriele lijn en krijgt zojuist de uitslag binnen:

PH = 7.27
PCO2 = 6,7
PO2 = 16,4
HCO3 = 22,2
SAT = 99%
BE = -2

1) Interpreteer de bloedgas.
2) Beredeneer de mogelijke oorzaak van de uitslag.
2) Benoem de vpk interventies.
4) Wat denk jij dat de arts zal afspreken?

Meneer van Dalen mag met ontslag. Een korte tijd later zie je hem terug op de SEH na een ongeval. Zijn echtgenote is van haar fiets gevallen en is hierbij hard op het stuur terecht gekomen. Mevrouw van Dalen heeft veel pijn en een oppervlakkige ademhaling. Ze is onrustig geweest maar wordt nu toenemend suf. Je vind haar ook wat bleek en klam. Bij onderzoek blijkt mevrouw hypertensief en ze heeft een snelle hartfrequentie. De assistent komt een arteriele bloedgas afnemen en jullie wachten geduldig op de uitslag.

PH = 7,28
PCO2 = 8
PO2 = 4
HCO3 = 24
SAT = 80%
BE = -3

1) Interpreteer de bloedgas
2) Beredeneer de mogelijke oorzaak van de uitslag
3) Benoem de vpk interventies
4) Wat denk je dat de arts zal afspreken?
.

oefenen oefenen oefenen

2009-06-03T12:22:00.001+02:00

Nog twee dagen voordat ik mezelf zal moeten gaan bewijzen.

I can do it, Yess I CAN!

Terug aan het werk

2009-05-29T10:10:00.002+02:00

School is uit, het eerste lesblok zit erop. Waar ik in de eerste week de zuurbase nog niet begreep heb ik voor volgende week vrijdag mijn toets over dit onderwerp alvast gepland aangezien de snapper eindelijk begon te werken na de tweede les. Ik weet zowaar te vertellen over respiratoire acidoses en de behandeling van metabole alkalose. Kom maar op met die toets!

De lessen waren leuk. De docenten enthousiast, net als mijn mede studenten overigens. Het weer was goed en de files vielen gelukkig redelijk mee op de dagen dat ik naar huis reed. De camping heb ik voorlopig wel gezien, de tent ligt weer dik ingepakt en weggestopt op zolder.

Mijn "ready-steady-GO" gesprek heb ik inmiddels gehad. Mijn portfolio met praktijktoetsen ligt klaar om te worden afgetoetst. De eerste "GO" is al gegeven voor de centrale lijnen toets. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen de komende tijd. De gehele maand juli loop ik stage op de CCU, wat ik best spannend vind (weer nieuwe mensen leren kennen, de werkzaamheden en afdelingsgebruiken weer leren kennen etc) maar het komt vast allemaal goed! Ik heb er zin in in ieder geval.

Schoolreisje of zonnebloem vakantie?

2009-05-10T08:21:00.005+02:00

De eerste schoolweek zit erop. Deze week stond in het teken van BLS, hartritmes en zuur-base. De lessen zijn tot op heden goed te volgen (allemaal behalve die laatst genoemde zuur-base, want die heeft mijn snappertje nog niet kunnen stimuleren). Leuke klasgenoten, goede docenten, locatie echter wat minder. Parkeren kost geld (7,50 euro), net als de koffie (0,50 cent). En er is geen kantine om iets te kunnen eten of een broodje te kunnen kopen. Maar goed voor de rest is alles helemaal top, dus ik doe het ermee zonder verder hierover te klagen. Deze week even voor het eerst sinds de basisschool een broodtrommeltje aan moeten schaffen.

De camping is rustig en schoon, de mensen op ons veldje erg vriendelijk. De sociale controle is groot wat zo z'n voor- en nadelen kent. Ik sta met mijn tent in het midden van het veld. En een jonge vrouwelijke verpleegkundige temidden van gepensioneerde (bejaarde) levensgenieters maakt nogal wat (on)gevraagde verhalen los. En dan vooral over hun ervaringen met de gezondheidszorg door al hun levensjaren heen, en geloof me, dat zijn lange (moeilijk te onderbreken) gesprekken. "Als je mij morgenvroeg met mijn steunkousen zou willen helpen dan mag je vannacht mijn electrische deken wel lenen hoor meissie". Bedankt maar nee dank u.

De campingeigenaar was vergeten dat juist op de plek waar hij mij gevraagd heeft de tent op te zetten, over 5 weken een (volgend) bejaard echtpaar komt te staan. Deze mensen komen voor vier maanden en zouden het "zooo jammer vinden vrouwke" als ze een kale plek voor de caravan hebben. Kortom een vriendelijk verzoek of ik mijn keurig opgebouwde tent niet even ergens anders neer wil zetten. Waar ik vorige week vermoeid en natgeregend nog hevig tegen dit verzoek inging sta ik nu te springen om mijn tent inderdaad wat meer naar de rand van het veld te verplaatsen. Als het maandag droog is zal ik mij van mijn beste kant laten zien! Als het niet droog is ook geen probleem. Vakantie-vierende bejaarden zijn bij regen bang dat ze smelten, en korter van gespreksstof. Bovendien komen ze op donderdagmiddag en vertrekken zondagavond.

Maarrr nu ben ik lekker thuis. Genieten van mijn warme bed/bad, breedbeeld televisie, internet, krantje, honden en vriend (niet perse in deze volgorde maar warm bed WEL met stip op nummer 1). Ik heb besloten om dus niet zondag maar maandag terug te rijden richting nieuwegein. Meteen door naar school en van daar uit naar de camping. Volgend weekend ben ik weer thuis, dus tot dan!

Verpleegster ontslagen tijdens operatie

2009-04-30T18:52:00.004+02:00

In de Amerikaanse staat Wisconsin nemen ze het begrip "op staande voet" wel erg letterlijk. Tijdens een operatie kreeg een zuster haar ontslagbrief in handen geduwd. Het is niet bekend of ze gelijk kon vertrekken en haar werkplek schoon moest achterlaten.

Er moesten 90 mensen ontslagen worden uit het ziekenhuis en volgens een woordvoerder ging het om een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Het is nogal een onderneming voor personeelszaken, 90 mensen ontslaan; dat gaat gepaard met een boel stress en dan kunnen er dit soort menselijke fouten gemaakt worden. Volgens dezelfde woordvoerder is de patiënt nooit in gevaar geweest. Bron; WaarMaarRaar

Zuster, mag ik een scalpel....Zuster..? Zuster..?
Dokter, mag ik een zuster.. En een scalpel..

Een digitaal lintje

2009-04-30T18:17:00.008+02:00

Hier is hij dan. Jouw lintje! We hebben je genomineerd maar helaas heb je hem niet mogen ontvangen. Je werkt namelijk niet als vrijwilliger maar voor de kost. Toch vinden we dat dit niet betekent dat je hem niet hebt verdiend (want tsja je moet ook voor jezelf kunnen zorgen denk ik dan).

Bedankt, collega, voor je inzet van het afgelopen jaar, alle jaren hiervoor, en alle jaren die nog zullen volgen. Bedankt voor alle liefde die de patient van jou heeft mogen ontvangen. Voor alle schone lichamen en gezalfde wonden. Voor alle lieve woorden en aandachtige luisterend oor, ondanks het tekort personeel op dat moment. Bedankt voor de aandachtsvelden die je beheert naast je dagelijkse werk. Ook bedankt voor alle keren dat je op kwam dagen wanneer het zo hard nodig was. Of dat je een collega de kans gaf om uren op te nemen en jij de rest van haar patienten onder je vleugels nam. Voor alle poepbroeken, braakbakken en viezigheden waarover zo vaak wordt gemoppert en gelukkig ook regelmatig om gelachen.

Bedankt! Je bent een aanwinst voor onze samenleving! Vrijwilliger of niet. En daarom voor jou een digitaal lintje, namens al je collega plegen.

Jessica
.

Oeps

2009-04-30T17:59:00.004+02:00

Vanaf de voorkant gaat makkelijker, zegt mijn collega. Dan hoeft mevrouw niet te draaien en dat scheelt weer pijn aan haar buikwond. De moeite waard om te proberen denk ik vastbesloten en neem de paracetamol te hand. Ik keek niet met mijn ogen maar met de zetpil, en plots was hij weg. Ik graaide verbaast nog even langs de route die hij moet hebben gevolgd. Aan de ogen van mijn patient te zien was dit duidelijk niet op de juiste!

"Volgende keer maar weer gewoon op mijn zij zuster"

"Ja dat vind ik ook een goed plan mevrouw"
.

Kattenhumor

2009-04-23T14:02:00.005+02:00

Iedereen weet het, ik ben van de honden. Twee honden thuis, altijd een gezellige boel. Soms kan ik ze wel achter het behang plakken, maar vaak maken ze me ook ontzettend aan het lachen. Nu kwam ik twee filmpjes tegen over katten met humor die ik jullie zeker niet wilde onthouden. Dus geniet ervan:

Deze kat doet zo ontzettend zijn best om de duif te pakken. Helaas zonder het gewenste resultaat... en hij is zichtbaar teleurgesteld!

Zo leuk:

En deze is zelfs nog leuker!! Sluipende kat....

Happy Camper

2009-04-17T16:23:00.005+02:00

Geen treinreis, geen files, maar een zes-persoons-tent en een camper gaat het worden. Mijn collega in de camper (een oude omgebouwde ambulance), ikzelf in de tent. Stroom en internet inclusief, wat wil je nog meer. Deze twee studerende IC-plegen i.o. maken er gewoon een gezellig uitje van. Vijftien dagen in totaal zullen wij gaan bivakeren in het pitoreske Lexmond (bij Vianen). Dus mocht je zin hebben om langs te komen, wij hopen op mooi weer, dan neem je zwemspullen mee.

;)
.

Voorbereidingen

2009-04-11T13:57:00.004+02:00

Mijn definitieve rooster kreeg ik gisteren binnen via de mail. De auto is gemaakt (wonder boven wonder, en zelfs voor een klein bedrag) en het grootste deel aan lesvoorbereiding heb ik al gedaan. Ik ben er bijna helemaal klaar voor. Back to school. Mijn collega / klasgenoot heeft besloten om in nieuwegein te overnachten met zijn camper, dus helaas maak ik iedere dag de lange reis alleen. Ik heb nog niet besloten of ik met de auto of de trein zal gaan. Voordeel van de auto lijkt me logisch, groot nadeel is de lange files (aldus alle collega's die mij zijn voorgegaan). Voordeel van de trein...? Mijn werk vergoed het treinkaartje volledig. Benzine haal ik er nooit helemaal uit. Nadeel in ieder geval de hoge kaartprijs die ik voor moet schieten, overstappen van trein naar trein naar bus, het feit dat nieuwegein geen treinstation heeft (waar zie je dat tegenwoordig nog?), drukke coupes zonder zitplaats... kortom ik slaap er nog een nachtje over.

boeken & panne

2009-03-25T09:04:00.005+01:00

De eerste "schooldag"zit er alweer op. Nou ja, het stelde niet veel voor. We konden onze boeken ophalen en kregen een korte introductie (en niet te vergeten een hele berg huiswerk voor de eerste lesweek). Een uur heenrijden, een uur op school, en een uur terug. Vervolgens begint op de terugweg het oranje lampje van mijn motor te branden. Ik zeg nog tegen mijn collega "dat doet ie wel vaker, dat is niets..." maar vanmorgen moest ik zeggen tegen de man van de garage "dat deed ie wel vaker en nu doet ie niets" helaas! "Mevrouw u weet toch wel dat wanneer het lampje gaat branden het de bedoeling is dat u niet verder rijdt en de wegenwacht even belt"? Maar ja, soms wil je gewoon weer lekker naar huis en denk je niet aan de zorgen van morgen.

Witte jurken, stijve boorden

2009-03-19T14:14:00.006+01:00

Persoonlijk vind ik er niet veel aan, aan mijn witte verpleegstersuniform. De stijve jas en de vormloze broek doen mij niet zoveel. Toch ben ik aan de andere kant erg blij met de pakken van vandaag de dag. Toen ik aan de opleiding begon was “de jurk” hét gespreksonderwerp na de allereerste stageweek. Een aantal instellingen lieten het vaste personeel in gewone uniformen werken en hadden de oude jurken bewaard voor de stagiaires. We vonden het vreselijk! Vormloze aardappelzakken waarmee je niet fatsoenlijk (en zeker niet op je hurken) kon werken. Tijdens mijn eerste jaren op neurologie had ik een collega die de jurken nog iedere dag droeg. Ze schroomde niet om haar jurk tot op haar heupen omhoog te stropen, wanneer we een zware patiënt hogerop in bed moesten tillen. Want ja, je benen spreiden was anders werkelijk onmogelijk. Mijn teamleidster kende zelfs nog de tijd van de kapjes. Witte hoedjes met of zonder het rode kruis voorop. Met speldjes vastzetten en daarna gecontroleerd worden door de hoofdzusters, in de hoop dat je geen speldje bent vergeten want dan kon je terug.

Vandaag las ik in het nieuws dat een verpleeghuis in Utrecht heeft besloten om de uniformen volledig af te schaffen. Geen kapjes, geen jurken, geen schortjes en geen doorschijnende witte pakken meer. Geen tussenweg van witte naar gekleurde scrubs, maar gewoon meteen uit de handel. Een naambordje met daarop je functie volstaat. Ik denk dan meteen, en waarschijnlijk veel van jullie met mij, aan de projectiel brakende patiënten. De fluimen sputum aan het bedhek. De diarree die tegen je onderbenen spettert. Je collega die met een volle po de kamer uit loopt. De grijpgrage handen van de patiënt die net op haar gemak bolletjes heeft liggen kleien. De bloedvlek waarover je even na moet denken hoe die op je pak is beland, of juist die vlek waarvan je niet eens weet waaruit hij bestaat. Kortom, al die keren dat je terug bent gegaan naar het kleedhok om een nieuw uniform aan te trekken. Al die keren dat je blij was dat je de vlek er niet zelf uit hoefde te wassen! Ik steek mezelf gewoon lekker iedere ochtend in het wit. In de hoop dat mijn ziekenhuis nog lang niet toe is aan verdwijnen van het verpleegstersuniform.
.

Verpleegster in de tandartsstoel

2009-03-16T11:08:00.004+01:00

Daar lig ik dan. Mijn hart bonkt in mijn keel. Mijn tenen verkrampen. Mijn voeten komen door de spanning zelfs los van de stoel. Zijn haak wordt langs alle hoeken van mijn gebit gehaald. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Wanneer ik denk dat we klaar zijn moeten er nog foto's worden gemaakt en komt er tot mijn afschuw een boor naar boven. "Om schon te makken, niet borren" zegt mijn (chinese) tandarts geruststellend. Mijn zenuwen slaken een zucht van verlichting. Geen gaatjes. Al vijftien jaar niet meer gehad eigenlijk. Maar toch...

.

Een blijk van waardering

2009-03-10T19:24:00.001+01:00

Iedereen kan het zich nog wel herinneren. De verpleegkundigen van afdeling neurologie in het Medisch Centrum Alkmaar (MCU) die aan het begin van 2009 een leuke meevaller dachten te hebben. Van een dankbare patiënt kregen ze een staatslot waarop maarliefst 25.000 euro viel. Omgerekend betekende dit een bonus van 200 euro per persoon. Helaas was het geluk van korte duur aangezien de beroepsvereniging Verpleegkundigen & Verzorgenden Nederland (V&VN) hier een stokje voor kwam steken. De reden? Het aannemen van geld is in strijd met de nationale beroepscode, verpleegkundigen mogen geen geld aannemen van patiënten als dank voor de goede zorg.

Op de website van Nursing.nl gaf Monique Roedoe van beroepsvereniging V&VN toelichting op de situatie. 'Volgens de beroepscode mag je helemaal niets aannemen van een patiënt,' vertelt de woordvoerster. 'Officieel zelfs geen flesje wijn. Het kan de indruk wekken dat zorg te koop is. Je stelt jezelf als zorgverlener bloot aan verkeerde verwachtingen van zorgvragers.' Veel verpleegkundigen hadden echter het gevoel dat de beroepscode op deze manier tegen hen wordt gebruikt, zo bleek uit de vele peilingen op diverse verpleegkundige websites waar door verplegend nederland massaal op werd gereageerd.

Volgens de woordvoerster van het MCU ging het hier om een "niet alledaags" cadeau. Veel patiënten geven een bloemetje of taart wanneer ze naar huis toe mogen, dit keer bleek het een staatslot te zijn… en ach waarom ook niet? Mijn inziens bestaat er echter een grote diversiteit aan geschenken die patiënten en hun familie aanbieden aan de verpleging als dank voor de zorg die hen is geboden. Een staatslot is voor mijn gevoel dan ook helemaal niet vreemd. Ik heb in mijn carrière al diverse (soms vreemde) cadeaus de revue zien passeren.

Uiteraard zijn dit voornamelijk de gebruikelijke taart en snoep, maar ook veertig bossen bloemen (welke we moesten bewaren in de douche en de medicijnruimte tot iedere collega zijn bos had meegenomen), dozen vol met handcrème, douchegel, kaartjes met persoonlijke teksten (soms zelf voor iedere verpleegkundige apart een kaart), enveloppen met een variërende inhoud tussen de tien en vijfhonderd euro, een schilderij, chocolademelk sticks, een zelfgeschreven gedicht, een knipbeurt, een massage, een schrift vol herinneringen aan de opname, liefdesverklaringen aan collega’s, zelfgemaakte kaarten en tekeningen, foto’s die tijdens de opname werden gemaakt en ga zo maar door.

Als je het zo bekijkt is een staatslot eigenlijk helemaal niet vreemd. Tenminste niet als er 25 euro op zou zijn gevallen. Echter wanneer het bedrag, net als in het MCU, "abnormaal" hoog uitvalt blijkt het verhaal ineens een hele andere wending te krijgen. Wat zouden we van de V&VN hebben gehoord als het om 25 euro zou gaan? Waar ligt de grens en wie stelt deze vast? Het laatste nieuws dat ik heb vernomen over het staatslot is dat het MCU de beroepscode naast zich neer heeft gelegd. De gulle gever wilde het geld niet terug en in goed overleg met hem en het ziekenhuis is het bedrag alsnog ten goede van de afdeling neurologie besteed. (bron; Noordhollands Dagblad)

Welke vreemde / leuke / opvallende / discutabele cadeaus heb jij wel eens gekregen van een patiënt en zijn familie? Laat -HIER- je reactie achter.

.

Hi-Tech Verpleegkundig Technicus

2009-03-10T14:31:00.000+01:00

"En wat doe jij voor werk?" Een niet te vermijden vraag op feestjes lijkt het zo onderhand wel. “Ik ben verpleegkundige”. Aha zustertje, billen soppen dus! Een haast onvermijdelijke reactie op mijn antwoord. Mensen denken bij het beroep verpleging nog vaak het eerste aan wassen, terwijl het juist zoveel meer is. “Wat nog meer dan?” Ja... gewoon je weet wel, infusen en katheters, medicijnen en artsenvisites. Uit al die dingen die ik vervolgens opsom lijkt het altijd alsof alleen het woord katheters blijft hangen. Doet het blijkbaar altijd goed op feestjes, en de reacties zijn uiteenlopend. Van oeh en au, tot aahaa en hmmm. Ik houd dan vervolgens maar wijselijk m’n mond over mijn baan en kaats het “En-wat-doe-jij-voor-werk”-balletje aan hem terug. Een hoop mooie en moeilijke woorden volgen, zijn veren gaan omhoog en vol trots verteld hij over zijn baan. Het komt neer op Young Professional Hi-tech Computer-Technicus, of iets wat daarop lijkt. Oei, daar heb ik geen verstand van, dus ik knik vriendelijk, buig mezelf voorover voor een handjevol borrelnootjes en zeg vervolgens rustig “aha, iets met computers dus”?!

Het kan niet op, ik heb wederom een feestje. De Young Hi-Tech Techneut is ook weer aanwezig. Na een tijdje raken we weer aan de praat en dan blijkt hij me niet meer te kennen. Blijkbaar heb ik geen indruk gemaakt de vorige keer. Op zijn vraag “wat doe jij dan voor werk?” wacht ik dit keer eens niet af en antwoord met “Ik heb zes jaar gewerkt als neurologisch stroke-care verpleegkundige en werk momenteel op de intensive care unit in het ziekenhuis hier in de stad”. “Toe maar!!” Er volgt een knikje en een glimlach, en even blijft het stil. “Neurologie.. hmm... is dat niet iets met uhm”... “Ja klopt, met de hersenen en het zenuwstelsel”, maak ik de zin vast af. Er volgt wederom een knikje en een denkende blik. Ik begin mijn verhaal met een opsomming over cerebraal vasculair accidenten en het monitoren van patiënten en ik eindig met een enthousiast verhaal over centraal veneuze lijnen en complexe buikwonden. Ik doe mijn veren weer even omlaag en kaats de vraag terug; “En wat doe jij voor werk”? Mijn gesprekspartner knikt, lacht nog eens vriendelijk doch beknepen, buigt zich voorover voor een handjevol borrelnootjes en antwoord rustig:

“Oh gewoon...iets met computers”.

Zo trots als een pauw op mijn geweldig beroep!!

Reageren op dit bericht? Kik -HIER-
Groetjes Jessica xxx
.

Nieuwtjessssss

2009-03-07T18:06:00.000+01:00

Jajaaaaa ik ga in Mei starten met de MC/IC opleiding. Ik heb nu definitief te horen gekregen dat ik mag gaan starten. Maandag een paar formulieren invullen en dan is het geregeld. Ik ga samen met een mede-student, dus dat is errug fijn! Het is altijd leuker om samen te starten aan zo'n pittige studie natuurlijk.

Maandag zit mijn vakantie erop (ik had deze hele week vrij) en ga ik de nachtdienst in. Voor de eerste keer sta ik NIET in de overplanning. Ik zou eigenlijk drie maanden overgepland staan, maar het gaat zo goed dat ik nu gewoon mee mag draaien als het zo uitkomt.

En dan heb ik nog een nieuwtje! In oktober gaan mijn manneke en ik het schip in. Het huwelijksschip wel te verstaan. Niets groots, gewoon heeeeel klein en intiem, maar zo leuk dat ik hem vanaf dan eindelijk mijn man mag noemen!

Nou dat was een bewogen weekje lees je al wel!
Ik ben weer helemaal fris en fruitig, klaar om te gaan werken!

Mankepoot

2009-02-17T14:20:00.000+01:00

Terwijl ik op de IC mijn verpleegkundige kwaliteiten uitbreidt zit ik thuis met mijn handen in het haar. Hondenhaar wel te verstaan. Tyson loopt weer eens mank. Was het vorige maand nog zijn rechtervoorpoot, nu is het zijn rechterachterpoot. Zijn knie zit nog op zijn plaats, die hangt dit keer niet op zijn enkels... maar wat het dan wel is?? Geen idee. Niets te zien onder zijn poot, geen lange wandelingen gemaakt, niet laten rennen. Ik had net de pijnmedicatie afgebouwd, en we beginnen gewoon weer van voor af aan.

IC update

2009-02-12T12:53:00.000+01:00

Inmiddels zijn er alweer een paar weken verstreken sinds mijn laatste blogbericht. Ik had het idee dat niemand zich bezighield met mijn blog, totdat ik er een paar keer op werd gewezen dat men toch wel lang moest wachten op een update. Gelukkig wordt deze blog dus gelezen, en gelukkig zijn jullie nog benieuwd naar mijn ervaringen op de IC haha. Het is ook altijd leuk natuurlijk als jullie een reactie achterlaten op mijn blog.

Ik kan niet ander zeggen dat wat ik al deze weken al roep. Ik vind het nog steeds geweldig! Nu de drukte en vermoeidheid van de opstartperiode achter de rug begint te raken begint thuis ook mijn energie weer een beetje terug te komen. Ik voel me beter dan ooit moet ik zeggen. Ik zit lekker in mijn vel. Niet meer afgeblust na een kei harde dag zwoegen voor ik weet niet hoeveel patienten. Maar gewoon het gevoel dat het goed is, dat het afgesloten is. Dat ik heb gedaan wat nodig was voor mijn patient.

Ik vind het wel erg om te horen hoe het er op neuro aan toe gaat. De eeuwige drukte, de stress, de tranen, het vertrek van een nieuwe collega. Mijn vacature die nog altijd niet is opgevuld. Ik leef met jullie mee. Al weet ik dat jullie het prima redden samen, en dat alles weer op z'n pootjes terrecht zal komen.

Gisteren was ik nog even op neuro als "consulterend IC verpleegkundige" om te kijken hoe het met meneer x gaat. Hij heeft bij ons gelegen en mocht na 28 dagen beademing eindelijk over naar de verpleegafdeling. Toen hij ons zag begon hij te lachen. Hij maakt het goed. En ik vond het ook erg fijn om weer eens in mijn vertrouwde omgeving te "werken".

Gisteren ben ik bovendien mee uitgerukt voor een SIT melding. Spannend hoor, maar minder hectisch dan ik het altijd heb ervaren vanuit de andere kant van het bed. Nu is het niet mijn patient die daar ziek ligt te zijn. En liggen er niet nog 13 andere patienten te wachten op mijn hulp. Daarnaast was ik bovendien dit keer nog niet verantwoordelijk voor de te ondernemen actie. Dat wordt pas over een tijdje van me verwacht.

Kortommm leuk leuk leuk!

De kop is eraf

2009-01-09T10:49:00.000+01:00

De kop is eraf, de eerste week zit er bijna op. Een week van slapeloze nachten, tensiecontroles, perfusorspuiten, arteriele lijnen, nullen en thoraxdrains. Deze eerste week is gelukkig goed verlopen. Vandaag een late dienst en dan heb ik om 23.15 weekend... UITSLAPEN!! Lekker!!

Mijn nieuwe collega's zijn erg hartelijk, ik heb een warm welkom gehad. Stuk voor stuk zijn ze bereid om me dingen uit te leggen en te laten zien. De humor hangt in de lucht... maar voorlopig lach ik alleen nog maar even mee. Ze leren me nog wel kennen haha.

Jessica

Knikkende knieën

2009-01-06T14:28:00.000+01:00

Het is drie uur ‘s nachts en ik ben klaarwakker. Misschien komt het nog door de nachtdienst van afgelopen weekend, misschien door mijn dienst op de IC morgen. Hoe dan ook, ik kan écht niet meer slapen. Linksom en rechtsom met de ogen open. Als de wekker om 5.30 gaat heb ik er al een hele dienst opzitten. Ik heb namen geoefend, ziektebeelden doorgenomen en bedacht hoe ik mezelf voor zal stellen. Zal mijn pasje het doen? Zullen mijn pakken er echt wel hangen…?

Als de dag is begonnen blijk ik geen code te hebben van het kleedhok. Dat betekent wachten tot er iemand komt die de deur voor me kan openmaken. Ik ben op tijd ondanks de sneeuw (zeg maar gerust véél te vroeg) dus het duurt even voordat er een andere collega komt… Ze hangen er, mijn uniformen. En als ik de afdeling op wil lopen werkt mijn pasje niet. Ik wist het, dus ik wacht nog even.

Om 16.00 zit de dienst er alweer op. De dag is voorbij gevlogen. Ik heb samen met mijn begeleidster de zorg gehad over een patiënt met een appendectomie. Ik heb spuiten klaargemaakt, bloed geprikt, meegekeken bij het inbrengen van een centrale lijn etc. Ik heb met zwakke knieën op het toilet gezeten en zo wit gezien als een vaatdoek. Oorzaak? Niets bijzonders. Geen bloed, geen pus, geen wond. Zal de spanning wel zijn geweest in combinatie met het slaaptekort.

Hoe dan ook. Ik ben met open armen ontvangen. Wat een geweldig team! De openheid, het enthousiasme, de interesse, humor en eerlijkheid. Dit beloofd in ieder geval veel goeds voor de dagen die nog gaan komen.

Jessica

.

De erkende verhuizers

2009-01-04T20:42:00.001+01:00

Uit onderzoek is gebleken dat veel vrouwen zich druk maken over hun kledingkeuze op de eerste werkdag. Urenlang staan ze voor de spiegel te twijfelen. Draaien, bukken, rok uit, broek aan. Deze trui of toch die vorige? In mijn geval is de keuze echter een stuk makkelijker. Must-Have’s; Witte onderbroek, shirt en klompen. Voor de rest kan ik aantrekken wat ik wil. Mijn uniformen zijn meeverhuist naar de intensive care. Ze hangen morgen al klaar wanneer ik in alle vroegte op de afdeling aankom. Kortom, ik heb geen kledingstress… dat niet. Iedereen draagt tenslotte hetzelfde, ik weet dat mijn pakken passen en ik heb gloednieuwe hippe klompen.

Deze zekerheid heeft echter wel wat voorbereiding gekost. Pakken hangen tenslotte niet zomaar ineens op je nieuwe afdeling, die moeten worden ingezameld, die moet je naar de linnenkamer brengen en daar worden ze her-labelt. Dit gebeurt allemaal op telefonische afspraak, zonder garantie en met veel gebrom en gesteun. Helaas voor mij zat de linnendame in kwestie nog aan de koffiepauze toen ik arriveerde, waardoor het brommen grommen werd, en het gesteun vooral leek op stomen. Uit de oren wel te verstaan. Gelukkig duurde het niet lang. Voordat de koffie koud was waren mijn pakken klaar, kon zij weer terug aan haar pauze en ik naar de afdeling.

Met mijn pasje liep het minder goed af. Die heb ik ondanks verschillende pogingen nog niet om kunnen zetten. Vorige week zouden ze het probleem oplossen en de juiste verhuisdatum in de computer aanpassen. Die volgende ochtend kon ik echter de medicijnruimte niet meer in en bleek ik al te zijn overgeschreven naar de IC. Foutje, komt goed mevrouw, ik ga het nú voor u regelen. Gevolg was dat ik de medicijnen wel kon bereiken maar mijn kluisje niet meer. Ik zou op 3 januari terugbellen zodat ze het nog een keer konden proberen. Op die dag zat er echter een invalster achter de balie en van overschrijven is het nooit gekomen. Ik heb het maar zo gelaten, in de hoop dat er morgen iemand zit die me kan helpen.

Toch geeft het pasje mij geen stress. Ook de uniformen niet. Ik weet de weg te vinden naar mijn nieuwe afdeling en heb al een aantal van mijn collega’s mogen ontmoeten. Ik heb mezelf ingelezen met behulp van het afdelingsprofiel en heb IC leerboeken aangeschaft. De benodigde kennis geeft wel wat spanning moet ik zeggen, aangezien ik me er bewust van ben hoe weinig ik eigenlijk pas weet. Maar wat nog spannender is is de vraag wanneer ik mezelf een echte MC/IC pleeg kán en mág noemen. Het uniform, de titel op mijn pasje en de nieuwe klompen zullen dit verschil niet maken, dat zal ik namelijk helemaal zelf moeten gaan doen!

Jessica

.

Tyson de verschrikkelijke sneeuwhond

2008-11-24T04:52:00.001+01:00

Ik trek de gordijnen open en doe vermoeid mijn rolluik omhoog. Tot mijn grote verbazing zie ik dat er een flink pak sneeuw is gevallen vandaag. Ik ben meteen klaarwakker en trek een sprintje naar beneden. De honden staan al op me te wachten als ik mijn jas aantrek, wetend wat er gaat komen. Ik pak de riemen erbij en kijk nog even op de klok. Ik heb nachtdienst gehad en met dit weer slaap ik altijd uitstekend. Het is half vijf, dus mijn vriend komt zo thuis. Nog even een rondje met Tyson (onze engelse bulldog) lijkt me een prima plan.

Eenmaal buiten is Tyson druk in de weer, met alles behalve plassen en poepen. Hij probeert de stoepen sneeuwvrij te maken, en neemt zijn werk erg serieus. Zelfs de hond van de overburen kan ongestoord voorbij komen lopen, Tyson heeft hem vandaag niet nodig.

Opeens staat hij stil. Ik loop al een stukje voor hem uit en heb pas in de gaten dat hij niet verder loopt op het moment dat het trouw strak gespannen staat. Ik draai mezelf om en zie dat hij in zijn ren-je-rot houding staat. Voorpoten licht gebogen, kont zo ver mogelijk in de lucht. Zijn staart maakt overuren en ik vraag me af wat hij ziet. Zijn ogen zijn gefixeerd op iets of iemand achter mij. Nog voordat ik om me heen kan kijken zet hij zijn sprint zonder ook maar enige aarzeling in. Ik kan mezelf nog net staande houden op de gladde besneeuwde ondergrond als ik in een flits twee kinderen in de deuropening zie staan. Handschoenen aan, mutsjes op en een grote glimlach op de gezichten.

En dan gebeurd het!

Het hoofd rolt over de grond. De sjaal ligt er zielig naast. Hij heeft het niet overleefd. De kinderen staan met tranen in hun ogen als ze beseffen wat er zojuist is gebeurd. Hun sneeuwman is niet meer. Ze waren er pas net mee klaar. Volgens moeder had het ruim een uur geduurd voordat hij stond, alle drie de sneeuwballen, en de onderste was zo te zien zeker een meter breed. Zo trots als een engelse bulldog maar kan zijn staat hij naast me. Zijn staart maakt nog steeds overuren en zijn kop is wit van de sneeuw. Met het schaamrood op mijn kaken verlaat ik de huilende kinderen zo snel als ik kan. Ik roep nog een keertje sorry en draai dan snel de hoek om richting huis. Tyson loopt erbij alsof hij zojuist de wereld weer een stukje veiliger heeft gemaakt, en het enige wat ik kan doen is lachen. Wat een heerlijke hond!

Jessica
.

Er was eens …

2008-11-17T22:02:00.001+01:00

Het boek gaat nog niet dicht, maar dit hoofdstuk is uit. Neurologie laat ik achter me en ik blader richting Intensive Care. Kriebels in mijn buik, want het papier ruikt nog zo nieuw. Gelukkig zorgen mijn collega’s voor de illustraties, op momenten dat ik zelf slechts over een ruwe schets blijk te beschikken.

Een verandering in je carrière zou je kunnen omschrijven als een nieuw hoofdstuk in een spannend boek. Dit boek mist echter de samenvatting die ik tijdens het winkelen graag lees. Waar gaat het heen met de hoofdpersoon, en is er een happy end? Komt er een dag dat ik voor 100% begrijp waar de tekst over gaat? En mocht die dag aanbreken, op welke bladzijde zijn we dan?

…en zal ik dan nog lang en gelukkig werken?

Jessica

Intensief verplegen

2008-10-19T10:33:00.000+02:00

Ik heb het naar mijn zin op de afdeling, maar het kwam toevallig op mijn pad. Opeens stond er die vacature, en hij sprak me aan. Mijn inwendige alarmbellen lieten van zich horen en ik besloot te schrijven. Ik schreef de brief en liep aansluitend een dagje mee. Eerst reageren en dan kijken of het iets is. Gelukkig beviel het meer dan prima. Aanstaande woensdag vind het sollicitatiegesprek plaats, dat is nog drie dagen verwijderd van vandaag. Mocht ik het niet worden dan zit ik nog goed op de afdeling waar ik nu werk.

Maar...

...eigenlijk was er geen sprake van toevalligheid. En waren het geen alarmbellen maar luchtalarmen die ik onmogelijk kon negeren. Ik had niet eens hoeven te gaan kijken of het of het iets voor me was. Ik had raar opgekeken als het me tegen zou zijn gevallen! En nu zit ik hier, mezelf intensieve zorgen te maken dat ik het misschien niet wordt!

Dat is altijd het probleem als je iets te graag wil.

UPDATE: Ik heb de baan!

Gefeliciteerd je bent verpleegkundige!

2008-09-14T03:04:00.001+02:00

Problemen die voorheen heel groot waren
vallen nu ineens reuze mee.

Ervaring is iets wat je pas krijgt
nadat je het nodig hebt gehad.

Al is het nog zo smerig, vreemd of eng,
om alles valt te lachen… uiteindelijk.

Je vinger komt op plaatsen
waar 't daglicht nooit is geweest.

Geen werkverhalen, thuis aan het ontbijt,
zonder dat er iemand onpasselijk wordt.

Stress ontstaat pas wanneer je jezelf realiseert
dat je nog helemaal niet hebt geslapen.

Bloed is pas eng als het van jezelf blijkt te zijn.

Alles dat fout kan gaan, gaat fout.
En als je denkt dat het prima gaat,
dan heb je gewoon nog geen ervaring.

Er komen momenten dat je jezelf afvraagt
“wat doe ik hier?!”

Onthoudt: zelfs bij een dikke naald
komt er slechts “een kleine prik”

Je gaat vanzelf geloven dat een bloeding
altijd uit zichzelf stopt… uiteindelijk.

Vermenigvuldig automatisch het aantal glazen alcohol
dat een patient stellig beweert te drinken.

Je zult vol verbazing zijn als een patient zowaar
zijn hand voor zijn mond houdt als hij hoest.

Haldol via de airco lijkt ineens niet zo’n gek idee.

Er komt een moment dat je het mapje al kunt schrijven
nog voordat de patient op de afdeling is gearriveerd.

Je komt erachter waarom sommige mensen
zich beter niet kunnen voortplanten.

Soms moet je de patiëntenkamer vroegtijdig verlaten,
omdat je in lachen dreigt uit te barsten.

Je vraagt jezelf om 2 uur ‘s nachts af
waarom dit nú een spoedgeval is.

Je gelooft 90% niet van wat je hoort
en 75% niet van wat je ziet.

“Te dom om te leven” zou eigenlijk
een officiële diagnose moeten zijn.

Je leert aan de geur van diarree te herkennen
welk beest de veroorzaker is geweest.

En er komt een moment dat wanneer jij het niet kan zien,
er vast niets aan de hand zal zijn.

Jessica

Weet wie wat eet

2008-09-13T02:40:00.000+02:00

“Nee, spuug maar even uit mevrouw!” hoor ik mezelf zeggen. Zij heeft me ook gehoord, en misschien zelfs wel een beetje begrepen, want ze kijkt me aan met ogen die willen zeggen “bemoei je met je eigen zaken”. Mevrouw Zandman kauwt rustig verder op de bloedverdunner die ze zojuist op de grond aantrof. Af en toe haalt ze met haar tong de korreltjes die vrij zijn gekomen uit de capsule tussen haar tanden vandaan. Haar lippen zien gelig maar het lijkt haar niet te deren. De Persantin was voor de buurman bedoeld, maar deze was duidelijk niet van plan om hem in te nemen. Hij slingerde het potje pillen zonder pardon uit mijn handen, op de grond, en mevrouw Zandman was de eerlijke vinder.

Het overkomt iedere verpleegkundige wel een (paar) keer in haar loopbaan. Fouten met medicatie zijn uiteraard niet goed, maar ze gebeuren wel. Waar mensen werken worden fouten gemaakt. Maar als je met mensen werkt, kun je jezelf deze fouten niet permitteren. Mw Zandman is gelukkig niet bij ons opgenomen in verband met een bloeding. Mw moest haar medicatie (waaronder een Persantin) zelfs eigenlijk nog krijgen. Dit neemt echter niet weg dat er geen grote gevolgen kunnen zitten aan soortgelijke situaties. Situaties die in een fractie van een seconde af kunnen spelen, en wat doe je er achteraf nog aan?

Als neurologie verpleegkundige werk je regelmatig met verwarde patiënten, mensen die een verminderde cognitie hebben door welk neurologisch ziektebeeld dan ook. Als bijvoorbeeld meneer Jansen door een dreigende dwarslaesie aan het bed is gekluisterd (weliswaar goed bij de pinken maar niet mobiel) kun je toch niet zonder na te denken zijn pillen op het nachtkastje achterlaten. Tenminste… niet als zijn buurvrouw deze pillen kan verwarren met die van haar. Ze zal niet de eerste zijn die de medicatie van alle kamergenoten inneemt, puur omdat ze het niet begrijpt. Nog meer dan verpleegkundigen op andere afdelingen moet je alert zijn op medicatieveiligheid. Wij moeten nadenken voor de patiënt, en er niet klakkeloos van uitgaan dat het inderdaad mevrouw Pieterse is die zojuist ja riep op haar(?) naam. Dus denk na bij wat je doet, en verplaats je in de patiënt, ook al is dit soms ontzettend lastig. Zorg dat je vooraf zeker weet dat het de juiste patiënt is die het pilletje eet.

Jessica

Wat een klasse(n)

2008-09-13T02:35:00.000+02:00

“Mevrouw, weet u eigenlijk wel dat ik altijd directeur ben geweest”? Deze dringende vraag van een hopeloze patiënt kan onze plannen echter niet meer veranderen. Er is een ander die zijn eenpersoonskamer harder nodig heeft. Hij is echter niet de enige patiënt die nog in klassenverpleging denkt, ik sta soms versteld van de eisen die mensen kunnen stellen. Een kannetje koffie voor het bezoek wordt soms “vriendelijk” doch dringend afgedwongen, net als de bezoektijden trouwens. De sterrenverzekering bestaat niet meer! Voorheen bestond er in de praktijk al geen verschil meer in behandeling en verzorging van klassenpatiënten. De directeur wordt omgeruild met een huisvrouw aangezien het de medische en verpleegkundige zorg voor de vrouw ten goede komt.

Het onderscheid in klassen van verpleging is door ontwikkelingen in de ziekenhuiszorg vervallen omdat blijkt het in de praktijk niet op deze manier werkt. Het verschil zat enkel in de hotelfunctie van het ziekenhuis. Dit is de hotelfunctie waar de ziekenhuizen tegenwoordig weer naar streven, om zo klanten aan te kunnen trekken en te behouden. Een “snaq” bij de cola, een senseo-apparaat op de kamer, een paar slippers en een badjas. Dit alles in een pakketje van ongeveer 100 euro per dag. Een bedrag dat mensen neer kunnen leggen voor een eenpersoonskamer. Iedereen dit het wil kan er gebruik van maken.

Laatst kreeg ik een dame aan mijn balie,gekleed in bont en strak gekapt. Deze suikerspin vroeg zich af of de patiënt op kamer 10 nou echt dat kamertje nodig had, want die zat gewoon rustig om zich heen te kijken in bed. Ze wilde de kamer graag reserveren voor haar man, ze hadden tenslotte hun hele leven een klassenverzekering gehad. Toen ze er achter kwam dat haar verzoek geen gehoor kreeg is ze op hoge poten vertrokken. Het was me gelukt om vriendelijk te blijven maar dat heeft ze waarschijnlijk niet eens gemerkt. Haar man heb ik hier nooit over gehoord, waarschijnlijk weet hij zelfs nergens van. Die vond het wel prima met de gezellige kamergenoten. Hij bedankte ons een week later hartelijk voor de goede zorgen toen hij vertrok. Zijn echtgenote zat ondertussen in de auto te wachten, waarschijnlijk vol van irritatie, maar wel met haar euros nog op zak. Ik hoop dat meneer voor dit geld eens lekker in de watten is gelegd door zijn vrouw, dat zou nog eens klasse zijn.

Jessica

Hospitaliteit

2008-09-12T20:18:00.000+02:00

Er zijn drie dingen waar een patiënt naar toe leeft als hij in het ziekenhuis ligt opgenomen. Zijn ontslag, zijn eten en zijn bezoek. Goed, er zijn natuurlijk uitzonderingen. Zo zijn er patiënten die er alles voor over hebben om weer eens goed te kunnen poepen. En als de nood aan de man komt dan breekt die nood alle wetten. Zelfs die van het bezoekuur!

Ondanks de vele veranderingen die momenteel plaatsvinden in de zorg is de bezoekregeling nog altijd ongewijzigd. “Wilt u een familielid, vriend of bekende opzoeken? U bent van harte welkom!” want we zijn gastvrij, maar dan wel wanneer het óns uitkomt. “Vijf minuten te vroeg is óók te vroeg, dus graag nog even wachten op de gang meneer”. En als het licht op groen gaat mogen er slechts twee bezoekers naar binnen. De rest? Die mag nog wat langer wachten. Op de gang welteverstaan.

Een klein jaar geleden werden in het BovenIJ ziekenhuis te Amsterdam de bezoektijden bij wijze van proef gewijzigd. In plaats van het gebruikelijke twee-maal-daags-een-uur beleid waren alle bezoekers nu van harte welkom tussen 15.30 en 19.30. Dit leek hen handiger, anders zouden ze er uiteraard niet aan zijn begonnen. Toch hebben ze dit jaar besloten weer terug te gaan naar de oude regeling. Uit het onderzoek is namelijk gebleken dat er veel mensen na werktijd het ziekenhuis bezochten. Oma, moeder of tante zat dan lekker aan een ziekenhuismaal, want ja we serveren nu eenmaal wat vroeger uit. Met als gevolg dat veel patiënten te druk bezig waren met praten, en daardoor vergaten te eten.

Etenstijden en rustmomenten zijn heilig, maar waarom moeten die plaatsvinden op momenten dat wij als ziekenhuis dit willen. Wat is er mis met een maaltijd om 18.00 als het bezoek richting huis is vertrokken? Of een lekkere wasbeurt voor de nacht begint? Waarom komt de therapeut eigenlijk niet oefenen als de dochters op visite zijn? Als ik die vragen aan jullie zou stellen dan komen de meeste antwoorden op het zelfde neer.

geen geld
geen mensen
geen tijd

Er is meer personeel in de ochtenduren omdat het patroon waarin wij werken daar om vraagt. Toch ben ik benieuwd waarom een patiënt iedere dag volledig moet worden verzorgd. In een tijd waar de patiënt koning is en gastvrijheid hoog in ons vaandel staat is nog geen plaats voor het omgooien van ons stramien. We zijn vastgeroest, gehospitaliseerd, maar hebben we het zelf eigenlijk wel in de gaten?

Jessica

De wekker...

2008-09-11T11:46:00.000+02:00

De wekker loopt af. Een vroege dienst na een late is toch niet echt ideaal. Heel de nacht heb ik van mijn werk gedroomd en nu mag ik er weer naar toe. Na een drukke late dienst beleef ik meestal heel de avond nog een keer opnieuw. Ik kan ook meestal niet meteen in slaap komen omdat ik nog in het gestreste gevoel zit van de afdeling. Ik bedenk me op de fiets dat ik het niet licht heb zien worden sinds gisteren. Het is koud buiten en ik ben meteen klaarwakker.

Ik trek het bedgordijn dicht en pak de wasbakken. “Ben jij nu nog steeds aan het werk?” vraagt de patiënt die ik gisterenavond nog in heb gestopt. Ik denk terug aan mijn korte drukke “nachtdienst” en wil bijna met ja antwoorden maar bedenk me.

De wekker loopt af. Even moet ik tot mezelf komen, moet ik werken vandaag? Ja, een dagdienst. Wat fijn dat ik geen vroege heb na mijn late dienst van gisteren, het was zo druk en ik heb weer rampzalig geslapen. Toen ik om drie uur wakker schrok bedacht ik me dat ik iets was vergeten over te dragen naar de nachtdienst. Toch maar even naar mijn werk gebeld om door te geven dat ze deze ochtend de bloeddrukverlagers van de nieuwe patiënt beter niet kunnen geven in verband met een lage tensie. Ik belde het door, zodat ik zonder te piekeren weer door kon slapen, maar op deze vroege ochtend bedenk ik me dat ze dat zelf ook wel hadden bedacht.

Eigenlijk merk je niet eens iets van dat uurtje langer blijven liggen bij een dagdienst. Van dat uurtje langer moeten blijven dan de vroege diensten echter wel. Had ik maar een vroege na mijn late dienst hoor ik mezelf stiekem denken.

De wekker loopt af, maar ik gun mezelf nog een uurtje, was ook zo druk op het werk, ik ben nog zo moe. De hond is het echter niet met me eens en deze besluit voor mij dat ik er toch uit moet. Het regent buiten, de hond doet haar ding en wil al snel weer terug naar binnen (goddank is ze bang dat ze smelt als er ook maar een spatje valt). Aangezien ik om kwart over twee pas op mijn werk hoef te zijn kruip ik lekker nog even mijn bed in.
De telefoon gaat om elf uur, “jij hebt toch een late? ga je dan even met mij mee naar de stad”? vraagt mijn moeder heel enthousiast. Ik stem ermee in en bedenk me dat zo goed als heel de ochtend er al weer op zit. Ik doe snel een was in de machine en om twaalf uur sta ik in de stad.

Om één uur sta ik weer thuis… af te wassen. Om half twee de inmiddels schone was op te hangen. Twee uur, het is alweer tijd om te gaan. Wat heb je toch weinig aan je ochtend als je een late dienst hebt. Had ik maar een vroege of een dag, dan heb je in ieder geval nog iets aan je avond.

De wekker loopt af. Mijn favoriete dag van de week is toch wel mijn vrije dag. Omdat ik het weekend heb gewerkt valt deze dit keer op een maandag. Ik bel een vriendin of ze mee naar de stad wil maar ze is aan het werk. Mijn moeder dan, misschien moet ze ook nog boodschappen doen, maar ook haar tref ik helaas niet thuis. Mijn vriend is op de zaak en heeft een briefje achter gelaten met daarop een lief berichtje. Ik leg me neer bij het feit dat ik mezelf vandaag alleen moet vermaken. Ik kruip achter de computer om wat aan mijn website te werken, en voor ik het weet is de ochtend om. Hoe zou het gaan met de trombolyse patiënt van gisteren? Ik maak wat lekkers voor mezelf klaar en loop een blokje met de hond om. Zou het druk zijn op de afdeling? Na een aflevering ER te hebben gekeken besluit ik om nog even achter de computer te kruipen. Mijn collega is ook online, ze is net klaar met haar vroege dienst. Het was druk, maar lekker werken kom ik te weten. Wanneer ik weer op de afdeling ben? Ik hoef pas over twee dagen weer aan de bak.... nog twee saaie vrije dagen te gaan. “Wanneer”? “Ik kom morgen nog even naar de afdeling”, antwoord ik haar .”Ik heb hier namelijk nog een lekkere vlaai liggen en die krijg ik in mijn eentje toch niet op”.

Ik sluit de computer af en zie dat het inmiddels vijf uur is. Ik trek mijn jas aan, de hond kijkt al op maar kan dit keer niet mee. Ik stap op mijn fiets richting de supermarkt, even een vlaai halen voor morgen.

Jessica

Iedere patiënt heeft zijn problemen

2008-09-11T11:38:00.001+02:00

Ik durf met zekerheid te zeggen dat er niemand zal zijn die er bewust voor kiest om een beroerte te krijgen. Het komt niemand goed uit dat ze bij ons op de afdeling komen te liggen, en ik kan me niet voorstellen dat iemand blij is met een rechtszijdige verlamming. Vooral de patiënten met de minste uitval lijken het liefst meteen weer terug te gaan naar hun leventje thuis, de wereld draait door, geen tijd voor bloedverdunners en duplexen. Maar dat leventje daar thuis geniet echter vaak enige aanpassingen. Stoppen met roken, meer bewegen, tijdelijk geen auto mogen rijden... sommige patiënten balen vooral van dat laatste. Zich niet beseffend wat voor impact een herseninfarct kan hebben op hun vaardigheden in het verkeer. Zich niet realiserend wat een beroerte überhaupt “voor” hen doet.

Niet zo heel lang geleden kreeg ik een patiënt op de afdeling met een herseninfarct links. Meneer de Beer werd opgenomen voor de stroke-unit en maakte mij al meteen duidelijk tijdens het aansluiten van de monitor dat hij het nut niet zag van al deze poespas. Tijdens mijn uitleg over zijn ziekte en de controles die zouden gaan volgen begon hij ronduit tegen zijn mobiele telefoon te praten. Eerst even zijn baas inlichten dat hij de komende twee dagen ziek zou zijn omdat zijn rechter arm en been nu even niet goed mee wilde. Na te hebben opgehangen vroeg ik hem de telefoon uit te zetten waarbij ik op veel gemopper en onbegrip stuitte. Langer dan twee dagen hier blijven zou bovendien geen optie zijn en hij wilde er niets van horen.

Na een dag bleek zijn cholesterol fors verhoogd en zijn tensie torenhoog. Hij bemerkte dat het strikken van zijn veter en het knopen van zijn stropdas minder goed wilde lukken met de problemen in zijn arm. De tweede dag kwam hij erachter dat hij zich niet kon concentreren als hij de krant zat te lezen, en dat het schrijven knap lastig is met krachtsvermindering in je rechter (dominante) arm. Hij gaf de schuld aan de monitor en aan het rumoer op de kamer, maar leek het toch te gaan snappen aangezien meneer er rustig in toe stemde om nog een paar dagen te blijven voor aanvullend onderzoek en behandeling. Toch bleef hij ervan balen en hij mopperde ronduit. Het eten was niet goed en de therapie te kort. De derde dag werd hij in de avond verhuisd naar een andere kamer omdat hij van de monitor af mocht. Zijn nieuwe kamergenoten waren niet bepaald spraakzaam maar dat leek hem niet te deren, hij had genoeg aan zijn eigen problemen.

Toen het daglicht door de gordijnen viel en het ritme van de verpleging zich in volle hevigheid weer op de afdeling stortte was meneer de Beer blij een keer goed te hebben geslapen. Zijn been bewoog weer als de oude en zijn arm was aan de beterende hand merkt hij op toen ik zijn ontbijt bracht. Hij keek even rond in de kamer en leek te schrikken. Toen ik hem vroeg wat er aan de hand was vroeg hij mij waarom de man tegenover hem op deze afdeling lag. Ik draaide me om en vertelde mijn patiënt dat meneer Jansen hier ligt voor dezelfde problemen als hijzelf, namelijk een herseninfarct links... “Alleen voor Bert is het minder goed afgelopen blijkbaar” vult hij mij aan.

Sinds dat moment is er veel veranderd. Sinds het moment dat hij daar meneer Jansen (Bert, een oud collega en vroegere jeugd vriend zo blijkt) heeft gezien is hij erg geschrokken. Hij ziet het verdriet van de familie, maar Bert lijkt niets van de problemen te merken. Die ligt voor zich uit te staren in zijn bed. Bert moet eruit gehaald worden met een tillift en zit dan zonder enige herkenning (meestal scheef) in een grote rolstoel tegenover hem. Ik zie meneer de Beer zoveel mogelijk doen wat hij kan. Hij helpt met eten geven, en praat met de familie wat er die dag allemaal is gedaan op de afdeling. Bert kan het tenslotte niet meer vertellen, en de familie stelt het enorm op prijs dat er iemand op de kamer bij ligt waar Bert steun aan heeft. Maar meneer de Beer voelt zich schuldig om het feit dat het met hem WEL goed gaat.

Meneer Jansen lag inmiddels eenpersoons toen meneer de Beer na 5 dagen eindelijk naar huis toe mocht. Met een grote bos bloemen en een doos merci neemt hij met tranen in zijn ogen afscheid van het verplegend personeel. Hij neemt afscheid van Bert en zijn echtgenote. Hij bied zijn excuses aan, en de echtgenote verteld hem vol tranen dat hij er niets aan kan doen. Elke dag daarna komt hij tijdens het bezoekuur terug. Ze praten over vroeger, over Bert. Hij helpt waar hij kan en is een grote steun voor iedereen. Misschien dat hij het doet uit schuldgevoel, misschien om een andere reden. Hoe dan ook, ze lijken elkaar te helpen in moeilijke tijden en ze lijken er allemaal op hun eigen manier behoefte en voldoening aan te hebben.

Meneer Jansen is een week later overleden in het bijzijn van zijn familie... en een (oude) vriend.

Jessica

Gespot

2008-09-11T11:33:00.000+02:00

Vraagt mijn ene collega aan de andere; “heb je die knappe al gezien”? Natuurlijk is hij al gespot, domme vraag. “Maar hij loopt er wel naar hoor”, antwoord de andere collega meteen.
Er is een nieuwe arts assistent op de afdeling gezien, amper bekend voor welke specialisten hij werkt maar hij heeft nu al fans. Een aantal van de plegen houdt hier wel van, en vooral het “jonge spul” mag graag naar de knappe lichting nieuwe assistenten kijken.

Niet alleen de assistenten gaan over de tong maar ook de artsen, co-assistenten, bewaking en patiënten moeten eraan geloven. Staat er een collega op de gang met rode oortjes dan kijk maar goed om je heen, want dan komt er vast iets “leuks” voorbij gewandeld.

Die leuke zoon van patiënt op kamer 11, en die assistent cardiologie mogen als het aan de meeste plegen ligt nog best een keer voorbij komen lopen. Onze homoseksuele collega’s doen naar hartelust met ons mee, wat een vrouwenteam hebben we toch!

Laatst hadden we les, geen idee meer waarover... maar wie de les gaf, ik zou het je precies kunnen beschrijven. Toen hij binnenkwam was de hele kippenclub spontaan muisstil, de monden vielen open, en er is nog nooit zo aandachtig naar iemand “geluisterd”. Dat hij zelf ook wel vond dat hij er mocht zijn bleek uit de vele keren dat hij zijn haarlok fatsoeneerde. De les was klaar, de haan was weg en de kippen kakelden zonder kop het uniform van zijn lijf. Hij moet gewoon bij het dichttrekken van de deur het gegiebel hebben horen beginnen. Misschien heeft hij zelfs nog even staan luisteren, al zou dat zijn eigendunk alleen nog maar meer oppoetsen.

Het is maar goed dat ze het allemaal niet weten wat er wordt verteld! En waarschijnlijk maar goed ook dat wij niet weten wat ze over ons vertellen. Je dacht toch niet dat die pleeg met de rooie oortjes niet over de tong is gegaan bij de voorbijgaande assistenten? En dat de secretaresse achter de balie niet is gekeurd op haar kleding (en) maten. Het haantje zal misschien inderdaad nog even bij de deur hebben staan luisteren, of alleen al het gegiebel hebben gehoord. Nee, het is maar goed dat we het niet weten, en we kunnen er beter ook niet bij stil gaan staan. Zodat we niet elke ochtend nog een half uur eerder ons bed uit moeten om ons haar te doen en ons gezicht te schminken. Want als er over ons gepraat wordt, dan moet dan natuurlijk wel in positieve zin zijn!

Jessica

Digi-Plegen

2008-09-11T11:30:00.000+02:00

De tijd van witte soepjurken zonder vorm is definitief voorbij. Niet één zuster die nog tegen haar zin in een doorschijnende aardappelzak hoeft aan te trekken. Geen ouderwetse rugbrekende sleur-transfers maar daarvoor in de plaats een degelijke stalen verpleegster. Al het ouderwetse papierwerk de doos in, goed dichtplakken met ducktape, om vervolgens snel een plaatsje te zoeken achter een nog vrije computer.

Een afdeling is niet meer compleet zonder COW (Computer On Wheels). Moderne laptops, vastgeketend aan een karretje met wieltjes, zodat je vanaf elke hoek in de zusterspost kunt kijken of er nog neurologische patienten op de Eerste Hulp liggen. Vastgeketend inderdaad, geen overbodige luxe, die gewilde moderne laptops. De eerste COW is op onze afdeling al (vastgeketend en wel) ontvreemd door een voorbijganger met digi-kwade bedoelingen.

Alle plegen en "omstanders" gaan op computercursus om de basisvaardigheden van dit nieuwe tijdperk onder de knie te krijgen. Populair zijn; Sneller-Leren-Typen-Met-Twee-Vingers voor beginners en Wat-Is-Word?. De digitale zorg is iets waar veel zusters van de oude stempel voor vrezen. Voor "de jeugd van tegenwoordig" die vers uit de schoolbanken komen is het allemaal zo gewoon. Gevolg; de oude garde leert de jonkies om te plegen, De jonkies leren de "oudjes" te computeren.

Het gaat langzaam aan, maar over een tijdje (en eigenlijk nu al niet meer) kunnen we er niet meer omheen. Nu zijn het nog de medicijnen en de labuitslagen, straks staat heel het patientendossier op de computer. In het Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg zijn ze er al even mee aan het werk. Het einde is dus voorlopig nog niet in zicht, we zijn pas net begonnen.
Bekijk het maar van de positieve kant. Geen handgeschreven overdrachtlijstjes meer, opdrachten van de arts die je kunt lezen (wow), met slechts één druk op de knop alle nodige gegevens van je patient binnen handbereik, klaar om meteen aangepast te kunnen worden.

Ik leer het ze graag en met veel geduld, die digibeten-plegen. En dan die ene zuster, die ene die zelfs voor 2007 nog geen computer had aangezet, en nu iedere ochtend aanbied de medicijnen te doen. Die ene zuster die om het hardst riep dat het niets zou kunnen worden, dat er niets gaat boven met de hand. DIE ene zuster heeft nu plezier in de computer en leert nu haar collega's hoe het zit. Als het voor die zuster werkt..... dan werkt het straks zeker voor ons allemaal!

Jessica

Wat we nooit hardop kunnen zeggen!

2008-09-10T22:49:00.000+02:00

Wat je nooit hardop kunt zeggen
Maar vast wel eens hebt gedacht

Goedemiddag meneer Jansen, ik ben vanavond de verpleegkundige van uw kamer. Ik ben hier vanavond NIET volledig tot UW beschikking, ik heb nog 14 andere patiënten die mijn zorg vragen. Ik geef u de bel, maar vraag u deze niet zo vaak te gebruiken als gisteren. Als u uw kussen opgeschud wilt hebben mag u dat a ) zelf doen of b ) wachten tot ik langskom. Als u besluit om toch twintig keer in de bel te gaan hangen om bijvoorbeeld te plassen, trek dan op z’n minst alvast uw broek naar beneden zodat ik alleen de fles hoef aan te leggen.

Ik kom niet als u met de vingers knipt, of als u mijn naam verward met ksssst, pssssst of eeeeej. Als ik met een andere patiënt bezig ben op de kamer, dan ben ik ook echt met die patiënt bezig. Houdt dan uw mond, en stel uw vragen of uw eisen als U aan de beurt bent. U, meneer Jansen, betaald tenslotte niet mijn salaris, en anders zou ik het graag even hebben over een loonsverhoging.

Ik ben geen sloof, en geen koffiejuffrouw, ik schenk bovendien ook niet aan uw bezoek. De grapjes over alcohol in het infuus zijn ook niet origineel. Het kan me bovendien niet schelen dat uw familie nog niets heeft gedronken of gegeten, of “per ongeluk” te vroeg zijn voor het bezoekuur omdat ze van ver moeten komen. Als ze volgende keer hun verstand meebrengen snappen ze misschien eens voor de verandering waar ik over praat.

Schreeuwen en vloeken zal er niet voor zorgen dat u de pijnmedicatie eerder krijgt dan dat ik ze besluit te geven. Ook als u uw familie stuurt om dit voor u te doen zult u geen voorkeursbehandeling krijgen. Indien het tijd is voor uw medicijnen dan kom ik u NIET uit het rokerszitje halen. Ik ga u de medicijnen ook NIET daar komen geven. Als de arts u tijdens de visite niet op de kamer treft is dat uw EIGEN probleem. Ik ga geen arts voor u bellen op het moment dat U vind dat ik dat zou moeten doen. En nee u krijgt niet zijn nummer zodat u hem zelf kunt bellen.

En tot slot: Vier uur ‘s nachts is geen tijd om te poepen, dat doet u maar overdag.

Had u verder nog vragen? Want ik ben niet van plan binnen 5 minuten weer terug te moeten komen omdat u nog iets van me wilt. Nee? Fijne avond nog meneer!

Wat je patiënt nooit hardop zal zeggen,
Maar vast wel eens heeft gedacht!

Dag zuster, u ook een hele goede dag… of zal ik dat goede maar weglaten?

Voor uw informatie, meneer Jansen ligt een kamer verder. Als u iets beter op uw briefje had gekeken dan zou u zien dat ik toch echt Jaspers heet. Ik moet wel toegeven dat ik al blij ben dat u mij niet met mijn bednummer aanspreekt. Ik ben zelfs blij dat u eens met mij komt praten zonder dat ik ervoor hoef te bellen. Als ik nu ga huilen, komt u dan ook even gezellig naast me zitten?

Maakt u zich nu maar eens niet zo druk, ik ben namelijk blij dat u nog meer patiënten onder uw hoede hebt. Met wie denkt u anders dat ik mijn sociale contacten onderhoudt? Dat zijn dezelfde mensen die mijn kussen opschudden, of mijn boterham alvast smeren als de verpleging het druk heeft. Ik ben afhankelijk van anderen en vind het al erg genoeg om u te moeten bellen voor een fles. De zuster van de koffiekar zou op mijn plas-verzoek een collega sturen, maar dat is inmiddels al een uur geleden. Ik zie dat u toch met 1 been in de deuropening staat, dus zou u die fles dan ook even voor me kunnen pakken?

Ik lig hier nu al twee weken, en de korte nachten breken mij op. Om 6 uur komt er iemand om mijn bloeddruk te meten, en iedere keer is die van “een jonge vent”. Waarom kan het de dag erna dan niet een uurtje later? Bijvoorbeeld als U om half 8 binnenkomt, de gordijnen opent, de lampen aan gooit en ons een goedemorgen toeroept, want DAN ben ik klaarwakker. Vervolgens komt er om het half uur een andere witte jas iets van me vragen. Ik vraag me vervolgens af waarom die eerste witte jas dat niet meteen had kunnen doen. Als ik voor iedere dubbel gestelde vraag een ligdag minder zou krijgen, dan was ik nu inmiddels al thuis geweest.

Als u de dag hiervoor heerlijk hebt getafeld dan ben ik blij voor u. Ik wil zelfs meeluisteren als u aan uw collega verteld hoe gezellig het was… maar ik hoef het niet, ik herhaal, NIET te ruiken! Misschien is het ook handig als u mijn primperan eens geeft VOOR ik mijn ontbijt van u krijg. Scheelt u weer een loopje naar de spoelkeuken.

Is het raar dat ik een grapje maak, terwijl U mij vraagt om mee te gaan douchen?

Vind u het vreemd dat ik mijn pillen niet inneem omdat ik steeds een nieuw tabletje ontdek?

Is het gek als ik u verzoek mij ‘s morgens niet te bedwelmen met uw parfum?

Misschien een rare vraag, maar als u dit al vreemd vind, wie van ons is er dan gek?

Al met al wens ik u toch een hele fijne avonddienst toe, in de hoop dat u mijn naam en bednummer deze dienst niet zult vergeten. Als ik net alsof doe dat ik hier voor mijn plezier ben, doet u dat dan ook? Want zeg nou zelf zuster… waar zouden wij zonder u zijn?

Jessica